Afgelegen eilanden in de Indische Oceaan Cocos Keeling, Australia
1649
post-template-default,single,single-post,postid-1649,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,qode_grid_1300,footer_responsive_adv,qode-content-sidebar-responsive,qode-theme-ver-9.2,wpb-js-composer js-comp-ver-4.11.2.1,vc_responsive
Janneke-Dijkhuis-Stranded-Uninhabited-Island-Cocos-Keeling

Afgelegen eilanden in de Indische Oceaan: Cocos Keeling, Australië

In 2015 ging ik op mijn eerste zeilavontuur ooit. Nog nooit had ik gezeild en toch stapte ik aan boord een 14 meter lange zeilboot in Pangkor om vijf maanden later in Zuid-Afrika af te stappen. Het eerste eiland wat we aandeden waren de atollen van Cocos Keeling, Australië.

Cocos-Keeling-Direction-Island

Cocos waar?

Tussen Australië en Sri Lanka, ten zuidwesten van Java, liggen de atollen; Cocos Keeling. In 1984 heeft de bevolking van Cocos Keeling Australië boven de Britten verkozen en sindsdien behoren de atollen tot ‘the land down under’. Op bijna 3.000 kilometer uit de kust van Perth wonen zo’n 600 mensen verdeeld over twee van de zeventwintig eilanden. Home Island is waar de Maleise bevolking woont en West Island is waar Australiërs wonen. En dan is er nog Direction Island, alleen hier mogen zeilers voor anker liggen. Op Direction island is een toilet, een aantal picknick banken en een openbare barbecue, het is tenslotte toch Australië! Elke twee weken (ongeveer) komt er een vrachtschip met een voorraad eten en elke week is er één vlucht die vanuit Perth op het kleine vliegveld landt. Behalve limoenen wordt er niets verbouwd op Cocos Keeling, vers eten is daardoor ontzettend duur is.

remote-islands-indian-ocean-cocos-keeling

Home island en west island

Op Home Island is een kleine supermarkt waar je basis dingen kunt kopen. Er is ook een lagere school, een klein museum waar de geschiedenis van de atollen bewaard ligt, en hardware winkels waar je allerlei schroefjes en boutjes en dat soort dingen kunt kopen. En! er woont een Australisch meisje dat voor 20AUD je haar knipt! Vanaf Direction Island is het een kwartier met de dinghy of de ferry naar Home Island waar we dus de dagelijkse boodschappen konden kopen. Wanneer we de alcohol voorraad wilden aanvullen moesten we eerst naar Home Island en vandaar met de ferry naar West Island. Op West Island vind je een kroegje dat elke dag om vijf uur geopend is, een toeristen centrum waar je bijvoorbeeld duikarrangementen kunt boeken en een wat grotere ‘supermarkt’.

Cocos-Keeling-Direction-Island

Op een onbewoond eiland is het alle dagen feest

Omdat tijdens de tocht van Maleisië naar Cocos Keeling de ‘traveler’ in tweeën brak zaten we een maand vast op Direction Island. We wachten op de nieuwe ‘traveler’ die vanuit Zwitserland naar Engeland verstuurd wordt, door naar Perth om vandaar per vlucht naar Cocos Keeling gebracht te worden. Dat wachten betekende een maand lang zwemmen (met haaien!), snorkelen, een rondje om het eiland wandelen (doe je in drie kwartier) en speervissen. Uiteraard moest er ook elke dag gekookt worden, de boot moest schoon en netjes blijven en er werd regelmatig geproost op een fantastische zonsondergang. Het goede leven!

Flinke storm

Over het algemeen hebben we stralend weer gehad maar er waren uitzonderingen! Een storm met windstoten tot 40 knopen (75km per uur!) was het hoogtepunt. Ik sliep in een piepklein kamertje op het onderste bed van een stapelbed en werd ’s nachts wakker van continue tikken. Shit, vergeten om de zonnewering voorop de boot naar beneden te halen. Het tikken was super luid en het klonk alsof het de boot geen goed deed. Het waaide ontzettend, ik hoor niemand anders in de benen komen. Ok, dan doe ik het wel. In het holst van de nacht, in een dikke storm klom ik het dek op om de zonnewering te verwijderen. Een avontuur dat eindigde met een kletsnat pak!

Janneke-Dijkhuis-Stranded-Uninhabited-Island-Cocos-Keeling

Met vier personen vast op 14 meter

Tijdens de storm dagen werd er wat vanaf gerummikubt en gekaart. Ik doe een poging om klaverjassen te introduceren maar de Argentijnen lopen er niet warm voor. De Argentijnen hadden sowieso een hele andere verwachting van de reis, daar kwamen de kapitein en ik achter naarmate de tijd vorderde. Het koppel had niet verwacht zoveel te moeten werken en ze hadden meer privacy verwacht. Ze vonden het daarnaast erg vervelend om orders van de kapitein aan te nemen en de jongen heeft de hele reis meer over de reling gehangen dan dat hij van de reis heeft kunnen genieten. Wanneer we vast zitten op 14 meter beginnen irritaties te komen en er volgen zelfs sterke woordenwisselingen tussen het stel en de kapitein. Het is dan pas echt feest op een onbewoond eiland! Gelukkig breekt de zon na een dag of drie weer door en kunnen we onze benen strekken op Direction Island.

 

De bootonderdelen zijn gearriveerd

Wanneer eindelijk het kleine vliegtuig landt op West Island staan we met smart te wachten tot de boel uitgeladen wordt. De onderdelen worden op de ferry en in de dinghy mee terug naar de boot genomen. Het grote klussen kan nu beginnen. Er wordt geboord en gezaagd, gepuzzeld en goed samengewerkt! Er zijn geen experts in de buurt dus je bent op je eigen kunnen aangewezen. Na een eerste test zeil schuift de traveler er weer af. #$%@##, teleurgesteld motoren we terug naar Direction Island. De volgende dag gaan we er met frisse moed weer tegenaan en na een test zeil blijkt dat we de klus dit keer wel hebben kunnen klaren. We staan allemaal te poppelen om verder te gaan. De boot wordt een laatste keer schoongemaakt, inkopen worden gedaan en een paar dagen laer zijn we onderweg. Vaarwel onbewoond eiland!

Janneke
hello@jannekedijkhuis.com
No Comments

Post A Comment