Het roer om: van carrièretijger naar salty sailor | Janneke Dijkhuis
1681
post-template-default,single,single-post,postid-1681,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,qode_grid_1300,footer_responsive_adv,qode-content-sidebar-responsive,qode-theme-ver-9.2,wpb-js-composer js-comp-ver-5.4.2,vc_responsive
carrieretijger-salty-sailor

Van carrièretijger naar salty sailor

In 2015 besloot ik dat ik iets wilde hebben wat ik nog nooit had gehad. Dat kon alleen maar betekenen dat ik iets moest doen wat ik nog nooit had gedaan. Wat dat ‘iets’ zou moeten zijn wist ik niet precies. Maar het gevoel dat het leven wat ik leidde niet klopte was ontzettend sterk. Werken, weekenden, vakanties; alles was te gestructureerd. Ik voelde me geprogrammeerd.

carrieretijger-werken-bali

Het roer moet om!

Ondanks dat ik al drie jaar op het fantastische eiland Bali woonde, en mijn levensstijl al afweek van de gemiddelde Westerling, voelde het alsof ik met de rem erop door het leven ging. Ik wilde zoveel zien, ervaren, beleven en doen. Maar het was allemaal niet mogelijk wanneer ik binnen de lijntjes bleef kleuren. Ik besloot om het roer helemaal om te gooien. Nog nooit had ik een dag in m’n leven gezeild. Genade, van een ferry overtocht kon ik al kotsmisselijk worden. Toch besloot ik de Indische oceaan over te zeilen. Ik verruilde m’n witte boord voor een blauwe en binnen no time had ik een boot gevonden die me mee wilde nemen. Enthousiast begon ik in juni 2015 aan een zeiltraining van ongeveer drie weken; ‘tacken’, ‘jiben’, de boot zorgvuldig bevoorraden, navigeren; echt alles was nieuw voor me. Om nog maar niet te spreken over het delen van een kleine ruimte met mensen die ik niet kende…

Carrieretijger-bali

Zeezeilen als opstapper

Begin juli waren we klaar voor vertrek. We wachten op de juiste weersomstandigheden en verlieten Maleisië om koers te zetten naar Cocos Keeling. 3 maanden daarvoor had ik nog nooit van Cocos Keeling gehoord… En nu zeilde ik er gewoon naar toe! Hé!? 3 maanden geleden had ik nog nooit op een zeilboot gezeten! En nu begon ik aan mijn allereerste oversteek ever! 1.400 zeemijlen… Twee weken alleen maar water…

Janneke-Dijkhuis-AdventuresHitch-Sailing-Indian-Ocean

Zeeziek zijn op de Indische Oceaan

Nadat we de straat van Malakka en de Soenda straat door waren kwamen we in de Indische oceaan. Dat was een heel ander verhaal. Binnen no time lag ik horizontaal in m’n cabine. Ik weet niet waar ik moet beginnen te vertellen hoe ziek ik was. Ik kon me letterlijke niet bewegen. De diepte van de zee was tot dat moment, bij uitzondering, 100 meter diep geweest. Bij het bereiken van de oceaan gingen de dieptes ineens naar 3 kilometer en soms tot wel 5 kilometer. De bewegingen van het water werden daardoor groter. Mijn lichaam had dat nog niet eerder gevoeld… Kon ik tot dan toe alles nog onder controle houden met pillen, was er nu een moment aangebroken dat geen pil me kon helpen. Alleen maar slapen. Angstdromen. En als ik wakker schrok vroeg ik mezelf: ‘voor wie doe ik dit ook alweer…?’ Na zo’n 18 uur slapen vond ik de moed om naar buiten te kruipen. Zo lang ik recht vooruit keek ging het allemaal goed. Ik kon mijn ‘watches’ zelf weer doen en met een nieuwe dosseringen pillen kreeg ik de zeeziekte weer onder controle. Nog een dag later en alles was zo goed als normaal. Ik kon weer genieten van de reis.

zonsondergang-op-zee

Land hoo!

Na elf en een halve dag zagen we voor het eerst land sinds we de Sunda straat verlaten hadden. Cocos Keeling! Toen we dichterbij kwamen werden we begroet door dolfijnen. Ze zwommen met de boot mee en begeleiden ons de lagune in. Ik stond voorop de boot. Klaar om het anker uit te gooien. Het gevoel wat ik op dat moment had zal ik nooit meer vergeten. Overwinning. Trots. Blijdschap. Opwinding. Vrijheid. Intens geluk. Het opzeggen van het ‘9-5 leven’ en de zeeziekte waren alleen al de beleving van dat specifieke moment meer dan waard.

zoutige-zeiler

En toen…

De maanden daarna zijn we via Rodrigues (ook nog nooit eerder van gehoord…), Mauritius en La Reunion naar Zuid-Afrika gezeild. Een reis van totaal 5 maanden, 5.425 zeemijlen, veel wijze lessen en oneindig veel ‘eerste keren’. Zo weet ik nu bijvoorbeeld hoe je moet koken onder het ‘genot’ van 35 knopen wind. Ook weet ik hoe het voelt om high van de scopolamine te zeilen. En heb ik geleerd dat je altijd even moet checken hoeveel brandstof je in je dinghy (rubberbootje) hebt wanneer je boodschappen gaat doen….

Dat er nog meer zeilavonturen komen staat als een peil boven water. Zeilen is voor mij het ultieme gevoel van vrijheid en avontuur. Het is een levensstijl. Ik geniet enorm van de stilte, de rust, de natuur maar ook van het werken met m’n handen en het ontdekken van eilanden waar ik het bestaan niet eens van wist. Op naar de Atlantische oceaan!

zeezeilen-indische-oceaan
Janneke
hello@jannekedijkhuis.com
No Comments

Post A Comment