“Wat leeft erin jou,” vraag ik vaak bij het openen van een 1-op-1-sessie.
Meestal komt er een verhaal over werk waar het niet stroomt, een partner die ALTIJD … en NOOIT …, onzekerheden over het opvoeden van de kinderen, familiedrama’s die eindeloos voortduren.
Ik heb echt mogen leren om in die momenten achterover te leunen.
Letterlijk naar achteren te bewegen en alleen maar te luisteren.
Met liefdevolle aandacht.
Af en toe een vraagstellen.
Maar zelfs die te beperken.
En als de ander is uitgepraat komt het voor mij aller uitdagendste moment.
Hoopvolle ogen die lijken te vragen hoe dit op te lossen.
Richting te geven.
Het is mijn werk om dan niet met een antwoord te komen die de mist opklaart, maar een ervaring aan te bieden waar het hoofd geen invloed op heeft.
En ik ook niet.
Zodat perspectief in beweging kan komen en het blikveld verbreed kan worden.
En de ander zelf tot inzicht komt over wat zich achter de mist bevindt.
In het werken met het onbewuste heb ik mezelf kunnen ontslaan van de verantwoordelijkheid om gouden eieren voor mijn cliënten te leggen.
Om de ander niet te vertellen waar te kijken, maar om te laten ervaren wat er op een diepere laag gebeurt.
Het vraagt het van ons allebei om te kunnen zijn in niet-weten. Een plek waar het voor mij nog steeds als hard-werken kan voelen om er te kunnen Zijn.
En dat terwijl Zijn het enige is wat je daar hoeft te doen.
Klinkt eenvoudig, toch?
Voor iemand die geprezen wordt voor haar ondernemende karakter, die het allemaal maar mooi even doet, is gewoon Zijn echter hard werken.
Want hoe doe je dat?
Het allesomvattende antwoorden heb ik nog niet gevonden op die vraag. Maar er is wel iets veranderd sinds ik de uitnodiging om te leren Zijn in niet weten heb aangenomen. Zo ontdekte ik dat Zijn niet iets passiefs is. Het ene moment voel ik wat het met me doet wanneer ik een grens trek. En het volgende moment onderzoek ik hoe ik mijn lijf de ervaring kan bieden dat het veilig is, zodat het kan ontspannen. Ik gun mezelf de ruimte om stil te vallen en die ruimte niet meteen op te vullen met uitleg en advies. En ik leer dus achteroverleunen. Om te vertrouwen dat het antwoord zich ontvouwt wanneer ik lang genoeg aanwezig ben bij wat er is.
