We zaten in een gesprek over muizen, die zich bij de ander hadden gemeld in dromen en ook in huis.
“Wat kom je me vertellen,” vroeg de dromer hardop lachend, nadat ik daartoe uitnodigde.
Daarop volgend ging mijn telefoon.
Het was het egelhuus.
Ik mocht twee egels een nieuw thuis geven in onze moestuin.
Ik ging “aan”.
Want de dag-realiteit kun je, net als dromen, duiden.
En dieren komen met een belangrijke boodschap.
Niet elk dier natuurlijk.
Maar je voelt, je wéét, wel wanneer een dier je iets wil vertellen.
Wanneer je er over droomt bijvoorbeeld.
Of wanneer het op een bijzondere of onverwachte manier in je (blik)veld komt.
Wanneer je onderbuik het signaal geeft.
De egel is de beschermer van het hart.
Stekelig aan de buitenkant, kwetsbaar vanbinnen.
Ze leven op de grens van licht en donker en staan symbool voor zelfzorg en grenzen.
Bescherming met zachtheid.
Die boodschap kwam via mij.
En had mij blijkbaar ook iets te vertellen.
De volgende dag sprong een haas een paar passen voor m’n auto uit, sloeg toen af, sprong het slootje over, en vervolgde zijn reis over de akkers.
Meestal laten hazen zich bij zonsopkomst of avondschemer zien.
Maar dit keer sprong er eentje midden op de dag een paar meter voor m’n auto uit.
De vraag “waar in mijn leven jaag ik aan voorbij” kwam in me op.
Het ongeduldige meisje in mij dat sneller, harder en verder wil, zuchtte.
Ik had haar wederom te kalmeren.
Natuurlijk had zij het al aanvoelen komen. Dat had juist gemaakt dat ze nog wat gas bij had gegeven. Maar nu wist ze dat ze weer onderwezen ging worden in een les over langzaamaan doen.
De haas herinnerde me namelijk aan de kracht van geduld.
Innerlijk voelde ik hoe het kleine meisje in mij met haar ogen rolde.
Toen ik ’s avonds vanuit mijn ooghoeken beweging in de kamer zag, schrok ik niet.
Rond deze tijd van het jaar komt de paddentrek langs, en ook dóór, mijn huis.
Want er weet er altijd wel eentje zijn weg naar binnen te vinden om gedag te zeggen.
Het voelt als een ritmisch bezoekje van het grote mysterie.
De trage, stille pad herinnert me aan het vertragen en verstillen.
En ondanks dat zijn komst dus enigszins voorspelbaar is, is dat het ergens ook weer niet.
De meester van het moeras kwam met wijsheid uit de onderwereld:
Ik hoef niets op te lossen, niets te forceren, de antwoorden komen vanuit het donker.
De haas herinnerde me aan haastige spoed….
…de egels wezen me op zelfzorg en grenzen…
…de pad leidde me naar binnen.
Naar het ongeduldige meisje en hetgeen zij nodig heeft.
