Het seizoen van loslaten is vroeg begonnen dit jaar.
Vlak voordat ze opkwam viel er een ster uit de lucht.
“Vertrouwen,” is het woord dat van m’n tong rolde.
Kort daarna ving ik een eerste glimp van haar op.
Ik had er een ritueel omheen gemaakt.
Voor voorspoed, trouw zijn aan mijn sacrale “ja’s” en vertrouwen houden.
Zonder exact te weten waar het overgaat voelt de fase waarin ik me bevind heilig.
Ik ben namelijk in het diepe gesprongen.
En bevind me in het moment na de sprong: nog onwetend over waar ik ga landen.
Als ik niet oppas raak ik de verbinding met het heilige gevoel kwijt en bevind ik me op een onstuimige oceaan.
Uit het vertrouwen.
In de verhalen.
Terwijl ik toekijk, wordt ze langzaam ontdaan van de duistere sluier die de aarde op haar werpt.
Ze neemt haar tijd.
En voedt daarmee het ongeduldige meisje in mij.
Bovendien had ik verwacht dat ze rood zou zijn.
Bloedrood.
Maar voor mij verschijnt ze in haar altijd heldere licht.
De bloedmaan die staat voor afronding, afsluiting en transformatie.
En daarmee dus ook voor loslaten.
Voor springen in vertrouwen.
Om het thema ook fysiek te maken deden we de lever-gal reiniging deze week.
Ook een loslaten.
Een fysieke reiniging.
De energie van de herfst is voelbaar in mij gearriveerd.
Welkom loslaten in vertrouwen.
