Skip to main contentSkip to footer

Boodschap van een Buizerd

Column Janneke Dijkhuis

Het is net na achten, wanneer ik de deur uitstap voor een ochtendwandeling.
Een warmfrisse geur van een nieuwe dag verrast me.
Een voorzichtige lentedag.
De merel zingt haar hoogste lied.

Door de optrekkende nevel lijkt het Mantingerveld net uit het Turkse stoombad te komen.
De intensiteit van het fluweelzacht ogende mosgroene mos lijkt te zijn toegenomen na de hevige regen van de dagen ervoor.

Wanneer ik door stap overstemmen ganzen de merels.
Ze badderen bij het watertje en hebben elkaar blijkbaar veel te vertellen.

Ik kijk op naar het noorden en zie dat het waterige zonnetje haar licht over het ooievaarsnest laat glijden. Twee ooievaars richten hun nieuwe thuis in en komen met de belofte van nieuw leven.

De dag ervoor liep ik hetzelfde rondje in tegengestelde richting.
Toen was de temperatuur ook zacht, maar hing er nog wel wat waterkou in de lucht die nu niet voelbaar is.

En waar ik nu tegen de belofte van nieuw leven aanloop, kruiste mijn pad de dag ervoor nog met een uit de boom gevallen buizerd. Hoewel, bij leek zijn nek te hebben gebroken…

Een buizerd staat symbolisch voor overzicht, scherpte, “boven de situatie hangen”, het grotere plaatje zien, en ook voor macht: jagen in plaats van opgejaagd worden.

Ik probeer het naar mezelf te vertalen. Naar de buizerd in mij die alles wil overzien alvorens een beweging te maken, scenario’s scannen op gevaar en controle houden door afstand te bewaren en scherpe analyses te maken.

Er lijkt geen leven meer in deze strategie te huizen leek de gestorven buizerd me te vertellen.
Hoogte geeft overzicht, maar houdt ook op afstand.
Te lang “boven” blijven, sluit de gevoelswereld buiten.

Dat resoneert met waar ik vandaan kom en de beweging die ik in mij voel.

Ik durf me steeds meer door het leven te laten verrassen.
Het niet aannemen van projecties zorgt dat er ook ruimte voor het leven is. Net als mijn oordelen niet voor waarheid aannemen. En heel bewust iets anders doen dan wat ingesleten patronen proberen af te dwingen.

Voor mij wordt deze symbolische manier van kijken steeds meer eigen.
Ook dat brengt ruimte en rust.

Dankjewel buizerd.
Welkom nieuw leven.

Over de auteur

Mijn naam is Janneke (1983), Jungiaans geschoold schaduwwerkcoach, systemisch coach, familieopsteller en schrijfster.

Ik heb ruim tien jaar in het buitenland gewoond als expat en later als digitale nomade. In mijn zoektocht naar vrijheid zeilde ik de Indische Oceaan en Atlantische Oceaan over. Uiteindelijk landde ik terug op mijn geboortegrond in Drenthe waar ik die vrijheid die ik in de buitenwereld zocht, in mijn binnenwereld vond.

Ik schrijf, ik kan niet anders. Omdat het mijn manier is om hetgeen in mij leeft te onderzoeken en een stem te geven. Vragen over het leven, de dood, de liefde houden me bezig. Over wat het betekent om mens te zijn en waar het leven nu eigenlijk echt over gaat.

Volg-je-hart
Volg je hart…

…een nuchtere kijk op een populair advies

“Volg je hart,” wordt zo vaak gezegd.

Maar waarom is het voor veel mensen moeilijk om hun hart te volgen?
En waarom zeggen we zo gemakkelijk dat we het willen, terwijl we er intussen ons leven zo op inrichten dat het vooral niet hoeft?
Waarom bouwen zoveel mensen een leven dat er van buiten goed uitziet, maar dat vanbinnen, als je heel eerlijk bent, leeg aanvoelt?
Waarom blijven we in werk dat ons leegtrekt, in relaties waarin we onszelf verkleinen, in loyaliteiten die allang hun houdbaarheidsdatum voorbij zijn?

En als we dan eindelijk dat gevoel toe kunnen laten dat er iets niet klopt, waarom noemen we dat zo vaak ondankbaarheid, onrust, onverzadigbaarheid, of erger nog, egoïsme?