De moestuin is weer omgespit en bedekt met een laag paardenmest vermengd met wilgenblad en zaagsel.
Eigenlijk had ik dat in het najaar willen doen.
Toen zag het er niet naar uit dat het derde jaar moes tuinieren voor mij in de tuin van mijn vriend plaats zou vinden.
Dus doe ik het nu.
Het voelt nog zover weg om de boel weer tot leven te zien komen.
Dat de smeerwortel weer in bloei staat.
Dat de Indische Kers, afrikaantjes en de zonnebloemen de heleboel kleur geven.
En dat ik weer kan lopen mekkeren over de woekerende brandnetel en winde.
Dat het een plek van overvloed is.
Eikenbladsla, koolrabi, zonnebloemen, gele en groene courgette zijn al voor gezaaid.
En bij mij thuis heb ik spinazie en peulen in bakjes gezaaid.
De rest komt er mondjesmaat bij.
Het grote wachten is begonnen.
En dat is niet zo passief als dat het klinkt.
Water geven, verzorgen, afstemmen.
Eigenlijk is het net een relatie.
In de verte zie ik een boer op een rode trekker het land omploegen.
Om de relatie met zijn land te voeden voordat het gewas erop komt.
Vrij zijn, reizen en ontdekken waren mijn drijfkracht tot ik bijna veertig werd.
En nu dus een relatie die voeding nodig heeft.
Dus leer ik nu hoe je dat doet; samen. Blijven. Me openen.
En eigenlijk is het net als moes tuinieren.
Waar voed je de relatie mee?
Met pesticide en slakkenkorrels?
Aanwezigheid en mededogen?
Mogen de verlangens van alle betrokkenen ruimte innemen?
Peultjes willen nu de grond al in, terwijl de stokbonen liever wachten tot juni.
De gele courgette geeft de voorkeur aan een beschut plekje in de zon, maar de groene wil liever wat meer ruimte om zich heen.
Munt en aardbeien wilden met hun wortels in de winteraarde blijven, terwijl de citroenverbena liever binnen op de vensterbank de kou uit zat.
Ik ben ieders behoefte nog aan het ontdekken.
Inclusief die van mezelf.
Ik heb al wel geleerd dat het begint bij blijven als het moeilijk wordt.
Gewoon de boel blijven bemesten.
Dan kan het lekker intrekken.
Vanuit daar kan ook de relatie weer gevoed worden voordat het volgende gewas erop gaat.
Geduld betekent niet passief verdragen. Het betekent kijken naar het einde van een proces. Wat betekent geduld? Het betekent naar de doorn kijken en de roos zien, naar de nacht kijken en de dageraad zien. Ongeduld betekent kortzichtig zijn en niet in staat zijn om de uitkomst te zien. Zij die God liefhebben hebben nooit gebrek aan geduld, want zij weten dat er tijd nodig is om de wassende maan vol te laten worden.
Regel 08 uit 40 regels van Liefde
