De eerste dag van de laatste maand van 2024 alweer.
Wat gaat de tijd toch snel, he!?
Zó cliché
Zo waar
Als je 10 jaar bent, is een jaar 10% van je leven.
Dan voelt een jaar veel langer, dan wanneer één jaar 2,44% van je leven is.
Zoals bij mij.
Over een dikke drie weken word ik 41.
2024 was dus mijn 41ste levensjaar.
Dat betekent dat ik zo’n beetje op de helft ben.
Als je ervan uitgaat dat een Nederlandse vrouw gemiddeld 83 jaar wordt.
Soms stel ik mezelf weleens de vraag of ik dingen anders zou hebben gedaan.
Zou ik, met de kennis van nu, mijn verkering bijvoorbeeld uit hebben gemaakt met mijn eerste vriendje?
Ik was toen 23 jaar en had geen idee waarom ik het uitmaakte, maar het moest uit.
Best gek, want we hadden het eigenlijk wel goed.
Daar lag het niet aan.
Zou ik in 2012 vertrokken zijn naar Indonesië als ik toen met de systemische bril en symbolische blik naar mezelf zou hebben gekeken?
Was ik bij die wildvreemde man aan boord gestapt om de Indische Oceaan over te zeilen met een garantie op zeeziekte?
Zou ik toen voor mezelf zijn begonnen als ik had geweten dat die eerste jaren financieel best zwaar zouden zijn?
Eigenlijk kom ik altijd bij hetzelfde antwoord uit.
“Geen idee, en het maakt ook niet. Hou eens op met die zinloze gedachten.”
“Echt zinloos vind ik deze gedachtewisseling met mij niet,” zeg ik dan terug.
Eigenlijk vind ik het wel fijn om af en toe terug te kijken.
Het legt m’n ontwikkeling bloot.
Mijn ontwikkeling die, zo voelt, beïnvloed wordt door de onderstroom.
En hetgeen ik daar allemaal aantref.
Voorouders bijvoorbeeld.
En hun verhalen.
Dit jaar kwamen er verschillende voorbij.
Opa Wilko, die een gat in m’n muur bedekt.
De grafgeheimen van overgrootmoeder Antje en haar moeder Hillchien.
De gelijkenissen tussen opa Roelf en mij.
Mijn vrouwenlijn en tante Annie kwamen ook voorbij.
Ik blijf het bijzonder vinden wat er allemaal in ‘het veld’, in de onderstroom, opgeslagen ligt dat om aandacht vraagt. Om verzachting.
Zo aan het einde van het jaar kan ik de rijke oogst voelen van mijn 41ste levensjaar.
Het klopt.
Mijn leven.
Het is allemaal precies zo gegaan zoals het “moest” gaan.
En dat voedt het vertrouwen dat de tweede helft ook zo zal gaan.
Precies zoals het bedoelt is.
