Skip to main contentSkip to footer

De heks en de fallus

Column Janneke Dijkhuis

Verschillende kleuren mos bedekken het herfstbos. Het betovert me iedere keer weer. Vooral nadat het heeft geregend.
Wanneer het lijkt alsof het bos net onder de douche vandaan komt.

De naaldbomen beginnen hun naalden los te laten. Ze maken een zacht bed op de bospaden waar mijn voeten met iedere stap even in wegzakken.

De geur van de stinkzwam vult mijn neus.
Voor velen een onaangename geur, maar bij mij komt hij binnen als zoete honing.

Ik ga mijn neus achterna en zie een zwam in volle glorie tussen de bladeren staan.
Je kunt niet ontkennen dat de stinkzwam gelijkenissen toont met een krachtige fallus.

Wanneer ik ernaar kijk zie ik levenskracht, vitaliteit en aantrekkelijke, gezonde mannelijke energie.

Vroeger wist ik niet hoe ik me daartoe moest verhouden. Toen zag ik moeten. Vluchten. Iets wat me vanuit ongemak liet giechelen.

Nu weet ik dat het giechelen me liet zien dat ik hetgeen de fallus representeert nog niet vol kon aankijken.

De ontmoeting met mannelijkheid die niet overheerst, maar stevig aanwezig kan zijn zonder mij kleiner te maken, heeft die projectie langzaam doorgeprikt.
Voor alle duidelijkheid: daarmee bedoel ik niet de ontmoeting met de stinkzwam.
Die brengt me alleen maar even terug naar een reis die ik de afgelopen jaren ben aangegaan.

Een reis waarin de heks in mij steeds meer ruimte kreeg.
De vrouw die haar eigen ritme kent. Die voelt wanneer ze mag bewegen en wanneer ze beter even af kan wachten. Die niet harder hoeft te worden om vrij te zijn.

Blijkbaar gedijt zij uitstekend bij mannelijkheid die ruimte biedt en tegelijkertijd stevig blijft staan.

Ik kniel bij de zwam neer en ga op zoek naar de eieren.
De hekseneieren.
Zo noemen ze jonge stinkzwammen voordat ze hun karakteristieke vorm aannemen.

Ze maken een aardse delicatesse en het perfecte voorgerechtje voor het avondeten.

Een heksenmaaltijd voor een vrouw die steeds beter weet wat haar voedt.

Een echte spirituele meester zal je aandacht niet naar hem- of haarzelf richten en zal geen absolute gehoorzaamheid of uiterste bewondering van je verwachten, maar zal je in plaats daarvan helpen om je innerlijke zelf te waarderen en te bewonderen. Echte mentoren zijn zo doorzichtig als glas.

Uit 40 regels van Liefde

Over de auteur

Mijn naam is Janneke (1983), Jungiaans geschoold schaduwwerkcoach, systemisch coach, familieopsteller en schrijfster.

Ik heb ruim tien jaar in het buitenland gewoond als expat en later als digitale nomade. In mijn zoektocht naar vrijheid zeilde ik de Indische Oceaan en Atlantische Oceaan over. Uiteindelijk landde ik terug op mijn geboortegrond in Drenthe waar ik die vrijheid die ik in de buitenwereld zocht, in mijn binnenwereld vond.

Ik schrijf, ik kan niet anders. Omdat het mijn manier is om hetgeen in mij leeft te onderzoeken en een stem te geven. Vragen over het leven, de dood, de liefde houden me bezig. Over wat het betekent om mens te zijn en waar het leven nu eigenlijk echt over gaat.

Volg-je-hart
Volg je hart…

…een nuchtere kijk op een populair advies

“Volg je hart,” wordt zo vaak gezegd.

Maar waarom is het voor veel mensen moeilijk om hun hart te volgen?
En waarom zeggen we zo gemakkelijk dat we het willen, terwijl we er intussen ons leven zo op inrichten dat het vooral niet hoeft?
Waarom bouwen zoveel mensen een leven dat er van buiten goed uitziet, maar dat vanbinnen, als je heel eerlijk bent, leeg aanvoelt?
Waarom blijven we in werk dat ons leegtrekt, in relaties waarin we onszelf verkleinen, in loyaliteiten die allang hun houdbaarheidsdatum voorbij zijn?

En als we dan eindelijk dat gevoel toe kunnen laten dat er iets niet klopt, waarom noemen we dat zo vaak ondankbaarheid, onrust, onverzadigbaarheid, of erger nog, egoïsme?