Toen we met z’n allen op Bali woonden werden we elkaars familie.
De highs en lows deelden we.
Soms gingen we samen op vakantie.
En iedere week waren er wel spontane etentjes en borrelavondjes.
Er werden kinderen geboren.
Sommige stellen trouwden.
Er waren verhuizingen.
We woonden bij elkaar om de hoek.
En hadden het vaak over hoe gepland het leven in Nederland is.
En hoe fijn het is om in het moment af te spreken.
Last minute een feestje te plannen.
Een vrij zorgeloos bestaan.
Wonend in villa’s met eigen zwembad.
Een pembantu die de boel schoonhield.
Het eiland over scheurend met scooters.
Inmiddels zijn we verspreid over Nijmegen, Amsterdam, Castricum, Culemborg, Utrecht, Bennekom, Nieuw-Bali(nge) en….
Dat wat we 10 jaar geleden bekritiseerden leven we nu.
Vorig jaar lukte het niet eens om af te spreken.
Dit jaar hadden we de geplande datum al een keer doorgeschoven.
Maar vorige week lukte het dan toch om bij elkaar te komen.
Het zorgeloze leventje lijken we aan de andere kant van de wereld te hebben gelaten.
Er is al iemand van onze ‘familie’ veel te jong overleden.
Maar er zijn ook nog meer kinderen geboren.
Stellen die zijn gescheiden.
Nieuwe liefdes zijn gevonden.
Agenda’s hebben ons toch te pakken gekregen.
Net als eindeloze verantwoordelijkheden en volwassen zaken.
Dat hadden we toen niet verwacht.
Of nou ja, misschien later als we groot zouden zijn…
Samenkomsten als deze doen me even beseffen toe snel de tijd gaat.
En ook hoe fijn het is om een gekozen familie te hebben.
Waarbij de frequentie waarin je elkaar ontmoet ondergeschikt is aan het gemak waarmee je samenvalt.
