Er is een oude mythe die vorig jaar met me gedeeld werd en op m’n deur blijft kloppen in mijn eigen proces.
Ik denk vaak terug aan dit verhaal.
Oorspronkelijk wordt de mythe verteld door Lame Deer.
Een Lakote Elder.
De essentie van de mythe gaat over het belang van de ‘wond’.
Nadat je sterft, zou je, voor je de andere wereld kunt binnentreden, eerst een ontmoeting hebben met een oude heks.
Deze heks heeft de opdracht om van iedereen die wil passeren, de in het leven opgelopen littekens op te eten alvorens ze je laat doorgaan naar de zielenwereld. Als je echter geen littekens hebt, eet ze in plaats daarvan je ogen op en zul je als gevolg daarvan in je volgende leven blind zijn.
Wat deze mythe wil zeggen is dat je wijsheid alleen kunt ontsluiten door de wond in te gaan; door te kijken in de wond.
Je ziet de wereld, het leven, namelijk door de ogen van je eigen wond.
Jouw wond en hetgeen je ziet zijn dus hetzelfde.
Ik word hier iedere keer weer naar teruggebracht.
Terug naar m’n eigen wond.
En daarmee word ik uitgenodigd om uit te zoomen.
Om een stap naar achter te zetten, zodat het totaalplaatje zich kan ontvouwen.
Want eerlijk?
Eigenlijk gaat het nooit over jou.
De dingen die je overkomen en/of aangedaan worden zijn niet persoonlijk bedoelt.
Er is niemand die jou opzettelijk pijn wil doen.
Iedereen is heel druk bezig met het beschermen van zijn of haar eigen wond.
Daarbij wordt door de meeste mensen geen rekening gehouden met het effect daarvan.
Dat het de wond van een ander kan raken bijvoorbeeld.
Zo brengen we elkaar iedere keer weer bij de plek waar we te zijn hebben.
De wond.
De plek die leidt naar innerlijke wijsheid.
Innerlijke vrijheid.
Naar heelheid.
