Net als elke ochtend, nam ik gisterochtend plaats bij mijn altaar.
Waar mijn voorouderveld uitgestald ligt.
De foto van overgrootmoeder Antje en haar man staat er ook.
Ik richt me tot haar, net als eerder deze week.
De afgelopen vijf maanden heb ik mijn voorouderveld uitgelegd.
Zeven generaties.
Voor iedere voorouder een steentje of knoopje, alle namen heb ik opgezocht.
Inclusief geboortedata en overlijdensdata.
Iedere dag riep ik een voorouder aan.
Dankte ik dat de betreffende voorouder alles binnen zijn/haar mogelijkheden heeft gedaan om een zo goed mogelijke toekomst voor het nageslacht te creëren.
Droeg ik de dag op aan die voorouder.
Boog ik.
Eerst had ik een steen voor mezelf gelegd.
Daarna de zes generaties die vóór mij kwamen.
Zeven generaties totaal.
Maar mijn voorouderveld is niet compleet.
Afgelopen week kwam ik niet verder met de laatste namen.
De biologische vader van overgrootmoeder Antje blijft onbekend.
Zoeken in archieven heeft me in een richting gebracht.
Maar zekerweten zal ik het wellicht nooit.
Dus vroeg ik overgrootmoeder Antje afgelopen week om hulp.
Ik vroeg haar of ze me wilde helpen ontdekken welke namen ik bij de steentjes op het voorouderveld kon plaatsen.
Toen ik m’n ogen opendeed was haar foto, die met plakband aan de muur hing, verdwenen.
Het was tussen het meubel en de muur gevallen toen ik contact met haar zocht.
Maar nu had ik de foto tegen een kaarshouder aangezet.
Wederom zocht ik contact met overgrootmoeder Antje.
Ik vroeg haar of ze me wilde helpen de woorden te vinden om een mooi stuk te schrijven over verbroken verbindingen in het familiesysteem.
Over de verbroken verbinding tussen haar en haar biologische vader.
Toen ik m’n ogen opendeed, klapte ik m’n macbook open.
Vrijdag had ik erop gewerkt tot de batterij bijna leeg was.
En hem voor de nacht aan de lader gelegd.
Nu bleef het scherm zwart.
Eigenlijk had ik geen zin in deze aardse toestanden op de zaterdagochtend.
Ik had een column te schrijven.
In afstemming met overgrootmoeder Antje.
In plaats daarvan reed ik naar een computer repair shop in Hoogeveen.
“Er zit nog garantie op jouw macbook, dus die kun je beter naar een officiële apple store brengen voor reparatie.”
Dus reed ik door naar Emmen.
Toen ik naar de apple store liep keek ik naar boven.
“Ok, dus mijn bevindingen deel ik niet in mijn schrijven,” zei ik.
Eenmaal binnen opende de jongeman m’n macbook, zoals ik minimaal 100x geprobeerd had die ochtend.
Zoals ook de man in Hoogeveen het had geprobeerd.
Het scherm ging aan.
De jongen lachte.
De verbinding was hersteld.
