Meestal krijg je er de kans niet voor.
Soms wel, maar dan begrijp je het vaak verkeerd.
Dan ben je alweer gegrepen door je schaduw.
Dan zit je vast in een vingerwijzende oordeel.
De ander heeft je iets aangedaan.
Het vertrouwen dat het leven het beste met je voor heeft is dan even heel ver te zoeken.
ALLES voelt persoonlijk.
Je hebt ook NOOIT eens de wind in de rug.
En als je er de kans wel voor krijgt,
om een stukje van jezelf te ontdekken in contact met de ander,
dan zie je het vingerwijzende kind ineens voor je staan.
En is het zo zichtbaar, zo voelbaar, dat de persoon tegen over je het contact met zichzelf even kwijt is.
Dat het overlevingsmechanisme in de bestuurdersstoel zit.
Het emotioneel verwaarloosde kind.
Even zie je hoe het eruit ziet: gegrepen worden door je schaduw.
Misschien voel je je eigen schaduw dan omhoog kruipen.
Met een beetje geluk besef je dat je die les niet nodig hebt in dat moment.
En dat het moment ervoor is om eens even naar jezelf te kijken.
Zodat je kunt zien hoe dat eruitziet: in een kindstuk vervallen.
En als je ervoor open staat kun je dan dus toch nog een stukje van jezelf ont-dekken.
Een ander stukje dan dat je misschien dacht over jezelf te leren in dit contact.
In dat moment.
Het is een kans.
Grijp je hem?
Je hebt de ander nodig om jezelf te zien.
In de ander zie je altijd een stukje van jezelf.
Soms zo briljant, dat je de ander op een voetstuk plaatst.
En daarmee precies het stuk van jezelf blootlegt dat schreeuwt om bevrijd te worden.
Om ont-wikkeld te worden.
Om opgehaald te worden uit de schaduw.
Soms ook zo afschuwelijk lelijk en gemakkelijk weg te zetten,
dat het een hele reis kan zijn naar de ontdekking dat ook dat stuk in jou aanwezig is.
Dat emotioneel verwaarloosde kind.
Je ziet alleen in de ander wat in jezelf aanwezig is.
Zodra je dat in het moment vat kan de ander van het voetstuk komen en jij stappen zetten om je verborgen talenten te ontwikkelen.
Kan de ander zich even rustig uitleven, terwijl jij blijft staan.
Bij voorkeur compassievol.
In mooi leermoment voor beide!
Steeds eerder weet je jezelf dan te vangen, voordat je in een schaduwboks wedstrijd stapt waar het onmogelijk is om als winnaar uit te komen.
Er liggen alleen lessen verscholen in contact met de ander.
Lessen over jou.
Wanneer je er rijp voor bent om verantwoordelijkheid te nemen voor jezelf,
dan kun je de les ook daadwerkelijk leren.
Dan hoeft het leven je de les niet nog een keer te geven.
Wat zou het met de wereld doen wanneer we het onszelf gaan gunnen om op deze manier te groeien? Schaamteloos. Zonder gevoelens van schuld. In liefde voor jezelf.
