Eén keer in de maand, op een dinsdagavond, in de lotus tempel van Udara was er een kirtan in Seseh: cacao en mantra zingen. Dat waren avonden waar m’n hart van open ging.
Ik woonde al een tijdje op Bali, maar het had een aantal jaren geduurd voordat ik me over kon geven aan dit soort ceremonies. Als nuchtere Drentse paste “jibberish” zingen niet in mijn wereld.
Maar toen mijn nieuwsgierigheid het won van ‘dat doe’j jah nie’ nam ik deel aan de kirtan, met zo’n 50 anderen. We zaten dan in een grote kring op de grond van een sfeervolle ruimte die verlicht was met kaarsen en waar de vloer bedekt was met bloemblaadjes en overal wierrook brandde. In het midden van de cirkel stonden twee grote pannen gevuld met ceremoniële cacao die op verschillende momenten leeggeschonken werden.
Om het hart te openen.
De kirtan werd geleid door iemand die het handharmonium bespeelde, ondersteund door gitaren. En dan zongen we zo een uur of drie over hanuman, shakti en ganesha.
Het ongemak was na de eerste keer al snel verdwenen.
Mantra’s zingen werd mijn hartenmedicijn.
Want na afloop stroomde liefde, dankbaarheid en blijdschap door mij heen.
Iedere maand keek ik uit naar de volgende kirtan.
En iedere keer hoopte ik dat we dan sowieso Om Ganesha zouden zingen, want die werd zo lekker opgebouwd en na een kwartiertje;
Om Gam Ganapataye namaha
Om Ganesha Om Ganapati
te hebben herhaald ging het dak eraf en was de energie zo hoog dat loslaten van alles wat je naar beneden trok, als vanzelf ging.
Het is een beetje zoals het eten van broccoli: je hoeft niet te weten wat in broccoli goed voor je is, je eet het omdat het gezond is. Net zoals je niet hoeft te weten wat een mantra betekent om ballast los te laten en je hart te openen.
Laatst vroeg een vriendin of ik meeging naar een mantra avond in Klijndijk.
Het was de eerste keer dat de ceremonie plaatsvond.
Op een maandagavond.
Er was geen cacao, geen wierrook of bloemblaadjes.
Gewoon dorpshuis “Oes Hokkie”, een prachtige vrouw met een gitaar en een stuk of tien andere mensen met instrumenten en zin om te zingen.
De avond werd met Om Ganesha geopend.
Het dak van “Oes Hokkie” zit er nog op.
En het hart ging ook in deze setting open.
Precies op het juiste moment.
