Skip to main contentSkip to footer

Heilige processen

Je weet nooit wat er komen gaat.
Dat maakt een vraag inbrengen voor een opstelling vaak heel spannend.

De allereerste opstelling waar ik getuige van was kan ik me nog goed herinneren.
Eerlijk gezegd was het nog niet echt tot me doorgedrongen waar ik toeschouwer van was.
Intuïtief had ik me aangemeld voor een intensief persoonlijk leiderschapstraject.
Vastbesloten om dynamieken in mezelf te doorbreken.

Ik was het namelijk spuugzat.
En ik wist dat ik het alleen in mezelf kon oplossen.

Voor mijn neus ontvouwde zich een toneelstuk.
Zo voelde het althans.
Mijn hoofd wist zich er geen raad mee en probeerde het te begrijpen.

De acht opstellingen die volgenden in die eerste module heb ik me er volledig aan over gegeven. Als toeschouwer en als representant.
En toen het “vijf voor twaalf” was, en mijn eigen allereerste opstelling niet langer uitgesteld kon worden, sloegen mijn gedachten op hol.

Ik schoot een overlevingsmechanisme in en stond op het punt te vertrekken.
Mijn representant in het veld spiegelde me dat.

En mijn hoofd maar z’n best doen om hetgeen zich ontvouwde in veilige conclusies te laten passen, zodat het te controleren bleef.
Terwijl de opstelling vroeg om aanwezig te blijven in het niet-weten.

Na ieder blok, terug in de auto, regende het kwartjes.
Het werd m’n nieuwe drugs.
Dat jaar, en de twee jaar die daaropvolgende, hebben me uit m’n voegen getrokken.

Ik pluk er de vruchten nog iedere dag van.

En inmiddels heb ik het voorrecht om van een afstandje naar mezelf te kijken.
En zie ik mezelf gespiegeld in de vraagsteller die ik mag begeleiden en zo graag ergens vanaf wil.
Of naartoe wil bewegen.

Ik zie het gevecht dat het hoofd steeds opnieuw probeert te winnen.
En ik zie hoe het uitgeput en met lege handen op de achterbank belandt.

Hoe de ander, en daarmee mezelf, het tegelijkertijd aan wil gaan, terwijl ook het vluchtmechanisme getriggerd wordt.

Dat gevecht ken ik zo goed.

En ik voel me diep dankbaar dat ik nu niet alleen kan blijven waar het spannend wordt, maar ook anderen mag gidsen in dat heilige proces.

Over de auteur

Mijn naam is Janneke (1983), Jungiaans geschoold mentor, schaduwwerkcoach, systemisch coach, familieopsteller en schrijfster.

Ik heb ruim tien jaar in het buitenland gewoond als expat en later als digitale nomade. In mijn zoektocht naar vrijheid zeilde ik de Indische Oceaan en Atlantische Oceaan over. Uiteindelijk landde ik terug op mijn geboortegrond in Drenthe waar ik die vrijheid die ik in de buitenwereld zocht, in mijn binnenwereld vond.

Ik schrijf, ik kan niet anders. Omdat het mijn manier is om hetgeen in mij leeft te onderzoeken en een stem te geven. Vragen over het leven, de dood, de liefde houden me bezig. Over wat het betekent om mens te zijn en waar het leven nu eigenlijk echt over gaat.

Hey, Janneke hier!

Zoek je een goeroe die je vertelt hoe je moet leven, dan moet je mij niet bellen. In mij vind je een ervaren medereiziger, met behoorlijk wat kilometers in de benen in zowel de buitenwereld als de binnenwereld.

Sta je op een kruispunt, weet je diep vanbinnen eigenlijk best welke keuze je te maken hebt, maar lukt het je steeds niet om je hart te volgen?

Laten we dan samen een online kop thee drinken. Dan onderzoeken we wat er tussen weten en doen in staat en of ik daarin iets voor je kan betekenen.