Mijn heldenreis | Buiten de gebaande paden | Janneke Dijkhuis
1681
post-template-default,single,single-post,postid-1681,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,, vertical_menu_transparency vertical_menu_transparency_on,qode-title-hidden,side_area_uncovered_from_content,qode-theme-ver-16.1,qode-theme-bridge,wpb-js-composer js-comp-ver-5.5.2,vc_responsive

Mijn heldenreis: ‘settelen’ voor een lokatie onafhankelijk leven op mijn voorwaarden

Mijn eerste heldenreis bracht me op m’n zestiende van Drenthe naar de States, waar ik een jaar als uitwisselingsstudent woonde. De tweede heldenreis speelde zich voornamelijk af op Bali, waar ik als expat woonde en werkte. Mijn laatste heldenreis bracht me van het bedrijfsleven naar de zoute zeeën wereldwijd om uiteindelijk te ‘settelen’ voor een lokatie onafhankelijk bestaan, waar ik de ondernemer van én in mijn eigen leven ben.

Als expat is het goed vertoeven op Bali. Ik woonde in een luxe villa met zwembad en had de huishouding voor een habbekrats uitbesteed. Voor mijn werk reisde ik ontzettend veel naar mooie plekken zoals Sumatra en Java, maar ook de mooiste plekjes op Bali bezocht ik regelmatig. Hoewel het leven op Bali echt superfijn is en ik het reizen ook fantastisch vond, kon ik op m’n werk m’n draai niet meer vinden. De werkdruk was erg hoog en er werd geen gehoor gegeven aan mijn hulpkreten. Steeds vaker fluisterde een stemmetje in m’n hoofd: ‘psssttt, waar ben je mee bezig joh, doe je dit nou echt voor je plezier? Wanneer ga je nou eens beginnen met de dingen waar je nou echt gelukkig van wordt?’

Het roer moest om

Ondanks dat ik al drie jaar op het fantastische eiland Bali woonde, en mijn levensstijl al afweek van de gemiddelde Westerling, voelde het alsof ik met de rem erop door het leven ging. Ik wilde zoveel zien, ervaren, beleven en doen. Maar het was allemaal niet mogelijk wanneer ik binnen de lijntjes bleef kleuren. Ik besloot dat het tijd was om gehoor te geven aan mijn oproeop tot avontuur. Het stemmetje dat maar aanhoudend bleef fluisteren. Eigenlijk had ik geen idee wat dat stemmetje me nou precies vertelde behalve dan dat ik niets meer te bieden had in mijn huidige situatie. Ik moest er opuit om dingen uit te proberen, te  experimenteren om uiteindelijk richting te vinden.

Mezelf uitdagen te groeien

Nog nooit had ik een dag in m’n leven gezeild. Genade, van een ferry overtocht kon ik al kotsmisselijk worden. Toch besloot ik de Indische Oceaan over te zeilen. Ik verruilde m’n witte boord voor een blauwe en binnen no time had ik een boot gevonden die me mee wilde nemen. Enthousiast begon ik in juni 2015 aan een zeiltraining van ongeveer drie weken; ‘tacken’, ‘jiben’, de boot zorgvuldig bevoorraden, navigeren; echt alles was nieuw voor me. Om nog maar niet te spreken over het delen van een kleine ruimte met mensen die ik niet kende. Begin juli waren we klaar voor vertrek. We wachten op de juiste weersomstandigheden en verlieten Maleisië om koers te zetten naar Cocos Keeling. 3 maanden daarvoor had ik nog nooit van Cocos Keeling gehoord… En nu zeilde ik er gewoon naar toe! Hé, 3 maanden geleden had ik nog nooit echt op een zeilboot gezeten! En nu begon ik aan mijn allereerste oversteek ever! 1.400 zeemijlen… Twee weken alleen maar water…

Lichamelijke weerstand

Nadat we de straat van Malakka en de Soenda straat door waren kwamen we in de Indische oceaan. Dat was een heel ander verhaal. Binnen no time lag ik horizontaal in m’n cabine. Ik weet niet waar ik moet beginnen te vertellen hoe ziek ik was. Ik kon me letterlijke niet bewegen. De diepte van de zee was tot dat moment, bij uitzondering, 100 meter diep geweest. Bij het bereiken van de oceaan gingen de dieptes ineens naar 3 kilometer en soms tot wel 5 kilometer. De bewegingen van het water werden daardoor groter. Mijn lichaam had dat nog niet eerder gevoeld… Kon ik tot dan toe alles nog onder controle houden met pillen, was er nu een moment aangebroken dat geen pil me kon helpen. Ik kon alleen maar slapen. Angstdromen vonden me. En als ik wakker schrok vroeg ik mezelf af waar ik aan begonnen was en voor wie ik dit eigenlijk deed. Na zo’n 18 uur slapen vond ik de moed om naar buiten te kruipen. Zo lang ik recht vooruit keek ging het allemaal goed. Ik kon mijn ‘watches’ zelf weer doen en met een nieuwe dosseringen pillen kreeg ik de zeeziekte weer onder controle. Nog een dag later en alles was zo goed als normaal. Ik kon weer genieten van de reis.

Als je maar blijft varen komt er altijd land in zicht

Na elf en een halve dag zagen we voor het eerst land sinds we de Sunda straat verlaten hadden. Cocos Keeling! Toen we dichterbij kwamen werden we begroet door dolfijnen. Ze zwommen met de boot mee en begeleiden ons de lagune in. Ik stond voorop de boot. Klaar om het anker uit te gooien. Het gevoel wat ik op dat moment had zal ik nooit meer vergeten. Overwinning. Trots. Blijdschap. Opwinding. Vrijheid. Intens geluk. Het opzeggen van het 9-5 leven en de zeeziekte alleen al waren de beleving van dat specifieke moment meer dan waard.

Proost!

De maanden daarna zijn we via Rodrigues (ook nog nooit eerder van gehoord…), Mauritius en La Reunion naar Zuid-Afrika gezeild. Een reis van totaal 5 maanden, 5.425 zeemijlen, veel wijze lessen en oneindig veel ‘eerste keren’. Zo weet ik nu bijvoorbeeld hoe je moet koken onder het ‘genot’ van 35 knopen wind. Ook weet ik hoe het voelt om high van de scopolamine te zeilen. En heb ik geleerd dat je altijd even moet checken hoeveel brandstof je in je dinghy (rubberbootje) hebt wanneer je boodschappen gaat doen….

Op een dieper niveau heb ik geleerd op mezelf te vertrouwen, naar m’n intuïtie te luisteren en ben ik de wereld vanaf andere perspectieven gaan bekijken. Perspectieven die mijn hersenen op voorhand nooit hadden kunnen doorgronden. Het avonturen zit in me, dat vlammetje is nu zo wakker dat ik me niet voor kan stellen dat het ooit nog zou doven. Ik weet nu dat elke keer als ik aan de vooravond van een avontuur sta, dat wat ik ook ga beleven, in mijn wildste fantasieën had ik het niet zo kunnen creëren.

Ik zeg proost op een leven buiten de gebaande paden, op het houden van vertrouwen in je dromen, op het maken van plannen en die dan breken en op het luisteren naar je intuïtie wanneer je de oproep tot avontuur ontvangt!

Start je eigen heldenreis op Bali!

Hé jij daar, ben je klaar om gehoor te geven aan dat stemmetje, je intuïtie, die je al enige tijd vertelt dat het tijd is om een andere weg in te slaan? Ben je het gevoel van onrust en ontevredenheid zat? Ben je klaar om actie te ondernemen en een verandering in je leven te maken? Klaar om je los te maken van de verwachtingen van anderen. Je wilt zelf uitvinden wat jou gelukkig maakt en je heldenreis beginnen?

Ga je toevallig ook nog eens in de zomer van 2018 naar Bali, dan heb ik iets moois voor je! Tijdens deze 4-daagse avontuurlijke mindfulness reis lever jij je over aan het avontuur. Je laat het stuur los en vertrouwt dat wat er ook komen gaat je tot nieuwe inzichten komt en je een stukje dichterbij jezelf gaat staan. 4 dagen lang laat je mij de auto sturen op een weg die je via avontuur en reflectie uitdaagt om anders naar jezelf en de wereld te kijken.

Meer inspiratie over het heldenpad

Zelf vind ik dat de oproep tot avontuur veel overeenkomsten heeft met het dertigersdilemma, kan het zijn dat die twee hetzelfde zijn? De reis van de held is een pad waar je, als je wilt, elke keer opnieuw gehoor aan kunt geven. Elke heldenreis die je maakt daagt je opnieuw uit om buiten de lijntjes te kleuren en te groeien naar de mooiste versie van jezelf.