“Wat is het geheim van worteltjes?” vroeg ik toen ik met een buurman door de tuin liep, al kletsend over welke groenten het goed deden en welke niet eens op waren gekomen.
Dit is het derde jaar dat ik aan het moestuinieren ben.
Vorig jaar had ik de lessen van het jaar ervoor toegepast.
En dit jaar die van vorig jaar.
Er zit zeker vooruitgang in.
En ik heb ook nog veel te ontdekken.
“De meeste mensen zaaien zo dicht op elkaar dat de wortels moeten strijden voor een beetje ruimte en wat ik dan vaak zie, is dat er niets opkomt,” zei hij.
Mijn vriend luisterde mee en begon te lachen.
De buurman had mijn manier van zaaien feilloos samengevat.
Bij nieuwe dingen spring ik er vaak head first in en onderweg ontdek ik hoe iets werkt.
Niet de meest efficiënte leerroute misschien, tegelijkertijd levert het me wel een bak aan ervaring op.
Doorleefde kennis.
Ook de pastinaak en de peterseliewortel waren niet opgekomen.
Waarschijnlijk om dezelfde reden als de worteltjes.
Te veel bij elkaar, te weinig ruimte en alles willen laten groeien op een plek die daar eigenlijk geen bedding voor biedt.
Het kon wel over een oud patroon in mezelf gaan.
Veel zaaien, ideeën uitwerken, potentie voelen en alles tegelijk willen laten ontstaan.
En dan verbaasd zijn als er geen wortel geschoten wordt.
Mooi zo’n moestuin! Leerzaam ook.
Zeker wanneer je erachter komt dat niet alles wat je zaait, meer aandacht nodig heeft.
Soms heeft het vooral meer ruimte nodig.
Het leven is een tijdelijke lening en deze wereld is niets anders dan een schetsmatige imitatie van de Werkelijkheid. Alleen kinderen zouden een stuk speelgoed met de werkelijkheid verwarren. En toch worden mensen ofwel verliefd op het speelgoed ofwel maken ze het respectloos kapot en gooien het weg. Blijf in dit leven weg van alle soorten extremiteiten, want zij zullen je innerlijke evenwicht vernietigen.
Regel 22 uit 40 regels van Liefde
