Skip to main contentSkip to footer

Het heilig huwelijk

Column Janneke Dijkhuis
Ze zeggen weleens dat een relatie een snelweg is voor persoonlijke ontwikkeling.

Nou. Ik heb een nieuwe vlam.

Bindingsangst wordt ineens verlatingsangst.
Dan weet je in ieder geval dat het ergens over gaat.

Toen ik voor het eerst bij hem thuiskwam, en ik kwam aanrijden, dacht ik ‘sjongejonge, wat een chaos’.
Toen ik binnenstapte dacht ik ‘wowsers, wat een bezieling!’.

Niets is wat het lijkt.
En alles is precies goed.

Verwarrend kan dat zijn.
Dan wil ik m’n pantser optrekken en besef ik me ineens dat het veilig voelt.

Iets waar ik nog weleens een herinnering aan nodig heb is dat niet iedereen op dezelfde manier de wereld in kijkt.
Die herinnering komt veel vaker nu ik wat meer samen met iemand leef.
En ik me ervoor kan openen.

De bezieling en veiligheid openen me.

Het inspireert me hoe hij niet bezig is met wat de buitenwereld van hem vindt.
Zijn binnenwereld is zijn referentiekader.
Ik dacht dat dit bij mij ook zo was, maar nu ik leer dat niets is wat het lijkt zie ik ook andere lagen bij mezelf.

Ook is tantra op mijn pad gekomen.
Alles netjes met de kleren aan hoor.
Het gaat helemaal niet over seks.
En toch gaat het voor mij over de meest ultieme verbinding die je kunt ervaren.

Het heilig huwelijk, zoals Jung het noemde.

Ieder mens is een eenheid van mannelijk en vrouwelijk in kosmische zin.
Zowel mannen als vrouwen hebben yin én yang kenmerken.
Alleen de uiting van yin en yang zijn verschillend bij mannen en vrouwen.

Het heilig huwelijk betekent deze twee polen met elkaar in een harmonieuze verbinding te brengen. Heelheid, zoals het yin yang figuur.

Hij en tantra voelen als een schakel naar die heelheid.
Misschien wel die snelweg waar ‘ze’ het over hebben.
Ik ervaar het als mooi en bijzonder om me bewust van het proces te zijn.
Me bewust van de psychologische groei die het met zich meebrengt.
Onwetend over wat dat dan weer met mij zal doen.
Me in ieder geval steeds evenwichtiger voelen.
En daardoor steeds vaker de snelweg vermijden en kiezen voor achterafweggetjes en daar dan weer ervaren dat het proces van heel wording even in een versnelling zit.

Familieopstellingen Drenthe

familieopstellingen-drenthe

Iedere maand begeleid ik twee reizigers in een familieopstelling op De Hof van Axen in Witteveen (Dr.)

Voel je uitgenodigd om mee te reizen als representant of om zelf een vraag in te brengen.

Op Reis naar je Roots

Op-reis-naar-je-roots

Bij aankomst in deze wereld ontvang je geen routebeschrijving voor de reis die voor je ligt. Waar je wel mee geboren wordt is een kompas: je intuïtie. Het komt vaak voor dat het kompas beschadigd raakt door gebeurtenissen in het verleden. In dit 3 maanden traject ga je terug naar je roots om je innerlijke kompas scherper te stellen.

De reis naar binnen

De-reis-naar-binnen

De reis naar binnen brengt je tot rust om je vervolgens tot leven te brengen. Zelf ervaar ik deze reis als een heilig proces. Een ontdekkingstocht van betekenis, met diepgang en plezier. In dit 6 maanden traject reis ik een stukje met jou mee en help ik je ontdekken en integreren van wat in jou gezien en geleefd wil worden.

Over de auteur

Mijn naam is Janneke (1983), Jungiaans geschoold schaduwwerkcoach, systemisch coach, familieopsteller en schrijfster.

Ik heb ruim tien jaar in het buitenland gewoond als expat en later als digitale nomade. In mijn zoektocht naar vrijheid zeilde ik de Indische Oceaan en Atlantische Oceaan over. Uiteindelijk landde ik terug op mijn geboortegrond in Drenthe waar ik die vrijheid die ik in de buitenwereld zocht, in mijn binnenwereld vond.

Ik schrijf, ik kan niet anders. Omdat het mijn manier is om hetgeen in mij leeft te onderzoeken en een stem te geven. Vragen over het leven, de dood, de liefde houden me bezig. Over wat het betekent om mens te zijn en waar het leven nu eigenlijk echt over gaat.

Volg-je-hart
Volg je hart…

…een nuchtere kijk op een populair advies

“Volg je hart,” wordt zo vaak gezegd.

Maar waarom is het voor veel mensen moeilijk om hun hart te volgen?
En waarom zeggen we zo gemakkelijk dat we het willen, terwijl we er intussen ons leven zo op inrichten dat het vooral niet hoeft?
Waarom bouwen zoveel mensen een leven dat er van buiten goed uitziet, maar dat vanbinnen, als je heel eerlijk bent, leeg aanvoelt?
Waarom blijven we in werk dat ons leegtrekt, in relaties waarin we onszelf verkleinen, in loyaliteiten die allang hun houdbaarheidsdatum voorbij zijn?

En als we dan eindelijk dat gevoel toe kunnen laten dat er iets niet klopt, waarom noemen we dat zo vaak ondankbaarheid, onrust, onverzadigbaarheid, of erger nog, egoïsme?