Een waterig zonnetje laat zich tussen de buien door zien.
Het is al kwart voor negen als ik m’n wandelschoenen aantrek.
De koekoek veel te vertellen heeft hoor ik.
Ik was wakker geworden met een flinke droom.
Het bracht me bij een kindstuk dat ik ooit uit handen heb gegeven en waarvan het tijd is om te integreren.
Als ik achteromkijk, terug in de tijd, voelt het alsof ik al 3 levens heb geleefd.
Ik zie ook dat er niet veel voor nodig is geweest voor me om getriggerd te raken en vanuit daar door het leven te bewegen.
Een beetje als een speelbal van het leven.
Systemisch belast, leerde ik later.
Ik voel hoe het regenwater, dat op het hoge gras is blijven liggen, inmiddels door m’n waterdichte schoenen aangekomen is bij de net nieuw gebreide sokken. Sompig houd ik de pas erin langs de veldzuring, boterbloemen, paardenbloemenpluizen en verschillende grassoorten.
Op een goed moment besefte ik me dat ik niet langer een speelbal wilde zijn.
Ik wilde een andere ervaring van het leven.
Studies, trainingen en cursussen volgden, maar verloren na vier intensieve jaren hun aantrekkingskracht.
De jacht op begrijpen, inzicht en bewustwording had plaatsgemaakt voor het verlangen om te zakken, te integreren en eigenlijk ‘gewoon’ te leven.
De moestuin, het bos en ook de mensen die ik op mijn pad tref zijn inmiddels mijn leermeesters geworden.
Misschien beter gezegd: het leven is mijn leermeester.
Gisteravond in het bos werd ik weer even herinnerd aan hoe het leven werkt.
In april was ik driftig op zoek geweest naar jonge dennennaalden om thee van te zetten.
Ik vond ze niet. Liet het los en was het zelfs een beetje vergeten.
Gister, toen hij moest plassen en ik even om me heen keek, stond ik ineens recht voor de frisgroene voorjaarsscheuten.
Misschien is dat wel mijn grootste les tot nu toe: loslaten.
Het echte leven blijft natuurlijk gewoon triggeren.
Volgens mij is dat ook de bedoeling.
Trigger-vrij door het leven gaan klinkt misschien als een mooi streven, maar volgens mij gaat het daar niet over. En is het ook onmogelijk.
In plaats van me te laten kapen, zijn triggers nu veel meer richtingaanwijzers geworden.
Ze wijzen de weg naar dat wat in mij ontwikkeld wil worden.
Wie me irriteert nodigt me uit om te onderzoeken welk afgewezen deel van mij ingesloten wil worden.
Wat me boos maakt laat me zien waar ik een grens of verlangen te lang heb genegeerd.
Degene die ik bewonder brengt me bij dat wat in mij geleefd wil worden.
Wat dat betreft ligt mijn streven veel meer in hoe ik reageer op mijn triggers.
In het moment dat ik voel dat ik me ergens in laat zuigen.
Uiteraard, als ik me mee laat zuigen, heeft dat dan alles te maken met hormonen, slechte nachtrust of het feit dat de ander echt zus of zo is. En niets met de olifant in de kamer; mijn eigen wond.
Met dat ik bijna bij huis ben wordt ik op rechts ingehaald door een fazant.
Die rent voor me uit in de wei waar ik naast loop.
Ha, denk ik, d’r achteraan: huiswaarts!
Oost, west, zuid of noord maakt weinig verschil. Het maakt niet uit wat je bestemming is, maar zorg ervoor dat elke reis een reis naar binnen is. Als je innerlijk reist, reis je de hele wereld over en verder.
Regel 09 uit 40 regels van Liefde
