Blij zijn met mezelf is een vertrekpunt voor mij gebleken in plaats van een doel.
Die shift kwam toen ik ontdekte dat mijn potentie groeit wanneer ik plezier ervaar en afneemt wanneer ik hard werk.
Discipline, kennis en perfectie hadden dus helemaal niets te maken met leven vanuit mijn essentie.
Daarbij kwam dat erkenning van buiten juist maakte dat ik mezelf voorbij liep.
En het was ook niet zo dat ik er klaar voor moest zijn om mijn potentie te leven.
Dat moment waar ik zonder schaamte, schuld of schande gevoelens mezelf zou overgeven aan het leven en dat alles en iedereen me dan helemaal ontvangt.
Dat moment gaat niet komen.
Dus zonder te weten waar het precies over ging (gaat!) of dat ik er klaar voor was begon ik het maar gewoon te leven.
En de keren dat het me niet lukt om erbij te blijven, heb ik steeds sneller door.
Dat ik mezelf er dan op betrap dat ik de overtuiging “jij bent waardeloos” laat regeren, gefaald heb of vlucht.
Mijn potentie is allang in mij aanwezig.
Vanaf de allereerste adem al.
Net als bij jou.
En de richtingaanwijzers zijn de dingen waar je plezier aan beleeft.
Als je die volgt, groeit je impact, het gevoel van tevreden zijn en je algehele kwaliteit van leven.
Eigenlijk is het heel eenvoudig.
Maar makkelijk is het zeker niet (voor mij).
De wetenschap dat de 75 jarige versie van mij supertrots is op dat ik toch iedere keer weer opsta na de val,
net zoals ik supertrots ben op de 8 jarige versie van mij (en alle andere),
maakt dat ik mezelf steeds vaker de vraag stel “wat is vandaag nodig om een leuke dag te ervaren?”.
Dat is hoe ik het speelveld van mijn potentie betreed.
