Skip to main contentSkip to footer

Ik zocht iets anders

Column Janneke Dijkhuis

“Zoek je iets,” klonk een stem achter me.
Mijn blik wende zich van de bladeren boven me af naar de jongen achter me.

In de Facebook-groep van het dorp had ik in een oproepje geplaatst dat ik opzoek was naar lindebomen. Ik had mijn zinnen gezet op het oogsten van lindebloesem, zodat ik er thee van kon zetten. In de reacties op mijn oproepje leerde ik dat ik alleen maar omhoog had hoeven kijken in de straat en dat ik iedere dag onder de lindebomen doorliep en reed…

Toen ik me omdraaide keek ik in een guitig jongensachtig koppie: “ik ben op zoek naar lindebloesem.”

“Daar weet ik niets van,” reageerde hij, “ik ben boer” zei hij trots terwijl hij zichzelf ook meteen begon te verontschuldigen door te wijzen op de tweekapper “ik woon dan wel hier, maar ik werk op de boerderij”.

We kletsen wat, over het verschil en de overeenkomsten van de linde en de buurvrouw: de acacia. Hij pakte zijn smartphone erbij en demonstreerde vol trots hoe hij in Gemini zijn vragen insprak en het apparaat antwoord gaf in tekst, die je vervolgens ook als audio kon afspelen.

“Woont hier ook een Kroon,” vroeg ik hem, me herinnerend dat mijn moeder eens had gezegd dat in dat huis familie van ons woonde.
De verbazing op zijn gezicht vond ik amusant “hoe weet jij dat nou weer,” was zijn reactie.
“Dan zijn we ergens familie van elkaar,” verwacht ik.
“Wat is de wereld toch klein,” zei de, zo schat ik, zestienjarige jongen.

Hij zocht op zijn telefoon en toonde me het graf van zijn oma, wiens meisjesnaam inderdaad Kroon was. De overlijdensdatum op haar steen verraadde dat ze 2,5 jaar geleden was overleden.

“Het klinkt misschien gek, maar mijn oma was mijn beste vriendin. Als mijn vrienden op zaterdagavond naar de keet gingen, dan fietste ik de 13 kilometer heen en terug om naar oma te gaan.”

Onderzoekend kijk ik hem aan, terwijl hij vertelt hoe erg van slag hij is geweest door haar overlijden.

Zijn oma was een zusje van mijn opa.
Een jaar of vijf terug had ik gepoogd om haar te bezoeken.
Ik had haar graag vragen gesteld over haar jeugd.
Over mijn opa en overgrootouders.

Haar dochter had me toen vertelt dat haar dat geen goed idee meer leek.

En ik maar denken dat ik lindebloesem zocht.
Ik vond een spoor terug naar mijn wortels.

 

De zoektocht naar liefde verandert de gebruiker. Onder de zoekers naar liefde is er geen die niet onderweg gerijpt is. Op het moment dat je naar liefde begint te zoeken, begin je van binnen en van buiten te veranderen.

Regel 11 uit 40 regels van Liefde

Over de auteur

Mijn naam is Janneke (1983), Jungiaans geschoold schaduwwerkcoach, systemisch coach, familieopsteller en schrijfster.

Ik heb ruim tien jaar in het buitenland gewoond als expat en later als digitale nomade. In mijn zoektocht naar vrijheid zeilde ik de Indische Oceaan en Atlantische Oceaan over. Uiteindelijk landde ik terug op mijn geboortegrond in Drenthe waar ik die vrijheid die ik in de buitenwereld zocht, in mijn binnenwereld vond.

Ik schrijf, ik kan niet anders. Omdat het mijn manier is om hetgeen in mij leeft te onderzoeken en een stem te geven. Vragen over het leven, de dood, de liefde houden me bezig. Over wat het betekent om mens te zijn en waar het leven nu eigenlijk echt over gaat.

Volg-je-hart
Volg je hart…

…een nuchtere kijk op een populair advies

“Volg je hart,” wordt zo vaak gezegd.

Maar waarom is het voor veel mensen moeilijk om hun hart te volgen?
En waarom zeggen we zo gemakkelijk dat we het willen, terwijl we er intussen ons leven zo op inrichten dat het vooral niet hoeft?
Waarom bouwen zoveel mensen een leven dat er van buiten goed uitziet, maar dat vanbinnen, als je heel eerlijk bent, leeg aanvoelt?
Waarom blijven we in werk dat ons leegtrekt, in relaties waarin we onszelf verkleinen, in loyaliteiten die allang hun houdbaarheidsdatum voorbij zijn?

En als we dan eindelijk dat gevoel toe kunnen laten dat er iets niet klopt, waarom noemen we dat zo vaak ondankbaarheid, onrust, onverzadigbaarheid, of erger nog, egoïsme?