Anderen begeleiden in hun persoonlijke proces is niet iets wat je kunt doen zonder je eigen triggers te onderzoeken.
Mijn werk vraagt om een commitment aan persoonlijk werk.
“Wat is het in mij dat ik hierop aansla?”
Die betrokkenheid op mijn innerlijke proces voelt vanzelfsprekend.
Toen ik doorhad dat ik eigenlijk mijn eigen pijn aan het ventileren was in de wereld veranderde er iets in mij.
Ik was klaar met m’n eigen gezeik en vond mezelf gewoon niet meer zo leuk.
Dat werd mijn brandstof om diep in mezelf te graven.
Waarom lukt het mij niet om….
Hoezo doe ik dingen waarvan ik al ervaren heb dat ze niet werken…
Hoe zit dit
Hoe werkt dat
Er zijn veel lessen die ik vaker krijg, omdat ik inzichten nog niet geïntegreerd heb.
Dat op zich is al een belangrijke les: bewustzijn en integratie zijn twee heul heul verschillende dingen.
Je kunt snappen waarom je in een valkuil stapt, maar als je die inzichten niet integreert dan trap je er een volgende keer met boter en suiker in.
Het leven geeft je dan een herinnering aan wat je vergeten bent.
Geïntegreerde inzichten hoef je niet te onthouden.
Die leef je.
Dat integratieproces is wel een dingetje.
Het betekent loslaten: een versie van jezelf, mensen, situaties.
Dat loslaat proces komt vaak met een tsunami aan zelftwijfel.
Oh man, wat zit die diep.
Bij mij dan hé.
Voor ik het weet zet een jongere versie van mezelf een vlucht in.
Vertragen, verstillen, verzachten, vertrouwen.
Dat is wat integratie vraagt.
Niet graven, analyseren en willen begrijpen.
Gewoon leven.
En dan in een heel rustig en laag tempo.
Op die manier is er ruimte om mezelf voor te zijn.
Die jongere versie van mezelf (aka overlevingsstrategie), die onbewust de touwtjes in handen neemt wanneer het onveilig voelt.
Als ik wat meer achteroverleun en het leven laat gebeuren dan kan ik haar op tijd in de kraag grijpen, een knuffel geven en zeggen “laat het aan mij. I got this.”
