10 december 2021.
In een ‘café’ in een koeienstal hier in Drenthe was het feest.
Een optreden van de Bootsma zusjes.
Vrienden en familie.
We kwamen bij elkaar om het uitkomen van Stel dat je hoofd je hart volgt te vieren.
In februari 2016 begon ik te schrijven.
Gedreven door het willen snappen van mezelf, zodat ik de mensen om me heen kon uitleggen wat me dreef… om avonturen in de buitenwereld na te jagen.
Daar kon ik nog niet bij namelijk.
Ik had bedacht dat als ik mijn proces opschrijf dat ik dan tot zelfinzicht zou komen.
Het daadwerkelijk publiceren van een boek was geen verlangen.
Mezelf begrijpen, zodat een ander me ook kon begrijpen.
Dat was mijn brandstof.
Angst voor het verlies van mensen doordat ik me “anders” voelde speelde op de onderlaag.
Kon ik ze maar laten inzien hoe logisch het was om dingen te doen die je niet kunt beredeneren.
Gedurende het schrijfproces analyseerde ik de keuzes die ik intuïtief had genomen, in de hoop de woorden te vinden die me begrip zouden opleveren.
Toen ik daar in die koeienstal stond realiseerde ik me dat ik m’n intuïtie een stem had gegeven.
Inmiddels voelt het alweer anders.
Het was niet alleen mijn intuïtie die me rond de wereld bracht.
Het was ook mijn lot wat me de buitenwereld over de grenzen van het bekende liet verkennen.
Hoe ik dat zie?
Intuïtie zit in je onderbuik, het is je innerlijk weten.
Het is een kompas om keuzes mee te maken die (o.a.?) naar het aannemen van je lot leiden.
Ze zeggen weleens dat je je ouders niet voor het kiezen hebt.
Maar volgens mij ligt dat anders.
Volgens mij kies je, voordat je incarneert, op zielsniveau bij welke papa en mama je de ontwikkeling kunt maken waar je als ziel naar verlangt.
Die ontwikkeling waar je naar verlangt.
Dat is je lot.
Met andere woorden; je ouders zijn je lot.
Met alles wat ze met zich meebrengen.
Zij hebben immers alles in huis om je te geven waar je, toen je als ziel nog in de oersoep rondzwierf, naar verlangde en bewust voor koos.
Die keuze kun je niet ontlopen.
Ik kan het weten, want ik heb het geprobeerd.
En dat heeft me ertoe gedreven om mezelf, en het leven, te willen snappen.
Dat is dan weer een uiting van mijn lot.
