Deze week gingen mijn broer en ik met onze vader lunchen als verlaat Vaderdag cadeautje.
De dag erna gingen we met moeders lunchen. Het was haar verjaardagscadeautje.
Met z’n vieren aan tafel gaat niet meer.
Ze zijn namelijk al langer uit elkaar dan dat ze samen zijn geweest.
En dan zit je niet meer met elkaar om tafel.
Ook niet na 25 jaar.
Blijkbaar.
Vorige week zondag deed ik een oefening tijdens een tantra workshop over “verlangens”. Je zit dan in tweetallen tegenover elkaar. De een stelt zeven minuten lang dezelfde vraag: “vertel me, waar verlang je naar?”. De ander beantwoord de vraag gedurende die zeven minuten. Soms tot vervelends aan toe!
Mijn eerste antwoord was “me thuis voelen in m’n ouderlijk huis”.
M’n vader woont er nog altijd.
Maar al lang niet meer alleen.
Hij woont er met z’n vriendin.
En dat doet toch iets met je thuis voelen.
Sowieso thuis voelen bij je ouders als ze met nieuwe partners zijn ervaar ik als een “ding”.
Het is niet meer “eigen”.
Het is anders.
Toen ik 15 jaar was liet ik dat niet toe.
Toen rende ik ervoor weg.
Naar Amerika op m’n 16e.
Hoogeveen op m’n 19e.
Bangkok op m’n 26e.
Indonesië op m’n 28e.
Maar in de vertraging en verstilling van de afgelopen jaren haalt het me in.
Het gemis.
Dat mijn verlangen voedt.
Twee kanten van dezelfde medaille: “verlangen” en “gemis”.
De éen roept de ander op.
Het verlangen om me thuis te voelen in m’n ouderlijk huis brengt me dus per definitie bij het gemis van dat ouderlijk huis. Van “thuis”.
Na 25 jaar rennen heb ik eindelijk mijn eigen thuis gecreëerd.
Sinds 1,5 jaar woon ik op een wonderschone plek.
Bij mensen op het erf in een ouwe paardenstal, maar toch, het “thuisgevoel” is daar.
100 meter vanaf het ouderlijk huis.
Mijn tweede antwoord in die zeven minuten was “Het hebben van een échte eigen plek, waar ik de boel kan verbouwen als ik wil, een moestuin aan kan leggen, huisdieren kan nemen.”
Dat lijkt een realistischer verlangen dan me ooit echt weer helemaal thuis te voelen in mijn ouderlijk huis. Bij m’n ouders.
Daarmee voelt het tijd om dat thuisgevoel next level te tillen door grond te bezitten.
Een huis.
Een hypotheek….?
Is dit nu later, als je groot bent?
Ben ik dan nu echt volwassen?
