Skip to main contentSkip to footer

Je eigen pad bewandelen

Column Janneke Dijkhuis

“Je eigen pad bewandelen”
Ik had het een hele tijd op m’n website staan.
Maar nou vraag ik me de laatste tijd af of het mogelijk is om niet je eigen pad te bewandelen in het leven, maar die van iemand anders.

Bijvoorbeeld wanneer je jezelf erop betrapt dat je iemand nadoet, kopieert.
In je gedrag. Of op je werk. Misschien wel in hoe je communiceert.
Leidt het volgen van die positieve projectie op de ander je niet gewoon terug naar jezelf?
Is die les, die mentor, niet een onderdeel van de reis die je maakt?

Jouw pad.

Is het mogelijk om niet vooruit te komen op je pad?
Dat je stilstaat.
En is stilstand achteruitgang? Of moet je soms stil staan om achteruit te kijken en jezelf eraan herinneren hoever je bent gekomen?

Hoe zit dat dan met afleiding? Kun je afgeleid worden van je pad?
Of kan het zijn dat het gaat om hetgeen je door afgeleid wordt? En dat de afleiding misschien wel een belangrijke schakel op je pad is?

En dan systemisch gezien vanuit een verstrikking en/of loyaliteit een onafgemaakt pad van een (voor)ouder bewandelen?
“Een onafgemaakt pad”
Bestaat dat?

Die vind ik lastig.
Vooral om (openlijk) te bespreken.

Verhalen uit het verleden leven geloof ik wel in.
Dat we verstrikt zijn geraakt met iemand uit een eerdere generatie bijvoorbeeld.
Of in een situatie.

En ik geloof ook dat we onbewuste loyaliteitsbanden met ouders in verschillende relaties in ons leven uitspelen.

Eigenlijk kom ik bij al die vragen uit op hetzelfde: het is altijd je pad.
Volgens mij is het niet eens mogelijk om het pad van een ander te bewandelen.

Ook verdwalen op je pad voelt onmogelijk.
Want volgens mij is alles wat je doet en tegenkomt, een schakel naar jouw bestemming.
Een schakel op weg naar je toekomst.

Het is wel zo dat het pad naar je toekomst altijd anders loopt dan hoe je het bedacht had.
Daar kun je op rekenen.

Misschien is mijn conclusie wel dat je jezelf te voorzien hebt in skills en ervaring die het vertrouwen in het bewandelen van je pad doen groeien.

En dat dat het pad is.
Jouw pad.

Ik heb mijn website maar meteen aangepast.

Over de auteur

Mijn naam is Janneke (1983), Jungiaans geschoold schaduwwerkcoach, systemisch coach, familieopsteller en schrijfster.

Ik heb ruim tien jaar in het buitenland gewoond als expat en later als digitale nomade. In mijn zoektocht naar vrijheid zeilde ik de Indische Oceaan en Atlantische Oceaan over. Uiteindelijk landde ik terug op mijn geboortegrond in Drenthe waar ik die vrijheid die ik in de buitenwereld zocht, in mijn binnenwereld vond.

Ik schrijf, ik kan niet anders. Omdat het mijn manier is om hetgeen in mij leeft te onderzoeken en een stem te geven. Vragen over het leven, de dood, de liefde houden me bezig. Over wat het betekent om mens te zijn en waar het leven nu eigenlijk echt over gaat.

Volg-je-hart
Volg je hart…

…een nuchtere kijk op een populair advies

“Volg je hart,” wordt zo vaak gezegd.

Maar waarom is het voor veel mensen moeilijk om hun hart te volgen?
En waarom zeggen we zo gemakkelijk dat we het willen, terwijl we er intussen ons leven zo op inrichten dat het vooral niet hoeft?
Waarom bouwen zoveel mensen een leven dat er van buiten goed uitziet, maar dat vanbinnen, als je heel eerlijk bent, leeg aanvoelt?
Waarom blijven we in werk dat ons leegtrekt, in relaties waarin we onszelf verkleinen, in loyaliteiten die allang hun houdbaarheidsdatum voorbij zijn?

En als we dan eindelijk dat gevoel toe kunnen laten dat er iets niet klopt, waarom noemen we dat zo vaak ondankbaarheid, onrust, onverzadigbaarheid, of erger nog, egoïsme?