Het had weer eens flink geregend.
We gingen het bos in.
Het was alsof ze net onder de douche vandaan kwam.
Dat zijn woorden waarmee hij het natte bos omschrijft.
Woorden die bij mij een magische blik activeren.
Naar het natte bos kijken vanuit het perspectief dat ze net onder de douche vandaan komt is toch anders dan “een nat bos”.
Het is net als dat ik bij hem om het huis loop waar ik voorheen alleen maar chaos zag: hout. Heel veel hout. Planken, blokken, paaltjes, platen. Bankjes. Heel veel bankjes. Opgestapeld. Daar ligt wat. Hier staat wat. En daarzo ook.
Een heftruck. Een kar. Containers. Allemaal apparaten en machines waarvan ik de namen niet ken.
Hoog gras. Struiken. Bomen. En heel veel brandnetels.
Chaos.
Voor inbrekers totaal onoverzichtelijk.
Ondanks de kostbare machines zullen ze zich niet snel op dit terrein begeven.
Het is ook niet aan te raden, want je raakt er zo de weg kwijt.
Voordat je weet hoe je gekomen bent waar je staat, en hoe je dus het terrein onopgemerkt af komt, ben je opgemerkt. Of lig je languit op de grond, omdat je een meditatiebankje hebt gemist en gestrekt op de bielzen terecht bent gekomen.
En toch.
Zie ik geen chaos meer.
Ik leer kijken door zijn ogen.
Dingen die ik voorheen veroordeelde, verrijken nu mijn blik.
Mijn leven.
Mijn ervaringen.
Door zijn ogen kijken naar dingen maakt die dingen magisch.
Want dat is hoe hij naar dingen kijkt.
Naar de wereld.
Hij ziet magie.
Vooral in eenvoud.
In natuur.
Bijzonder vind ik dat.
Ik was zo gewend aan mijn eigen perspectief op de “kleine” “voor de hand liggende” dingen, dat ik me niet realiseerde dat je ook daar met perspectief kunt spelen. En dat je dus kunt kiezen hoe je naar de kleine voor de hand liggende dingen kijkt. En wat voor verschil dat maakt.
Chaos wordt heel dienend en is geen chaos meer.
Een nat bos is ineens veel meer dan dampige nattigheid.
De wielewaal kan ik van een mus onderscheiden.
Autorijden gaat minder gehaast.
De kunst blijft om mezelf niet te verlaten.
Maar mezelf te voeden en verrijken door te spelen met perspectief.
Mijn perspectief hoeft niet ingeruild te worden.
Ook dat kan dienend zijn.
Heeft een functie.
En het is fijn om de magische blik daaraan toe te voegen.
Fijn voor mezelf.
Fijn voor de relatie.
En een verrijking om de ander op die manier te kunnen ontmoeten.
