De éen is net terug van een maand zeilen in de Caribbean.
Een ander heeft zojuist 10.000 euro geïnvesteerd in een coachtraject.
De volgende heeft een nieuwe liefdesrelatie.
En weer een ander heeft net een miskraam ervaren.
Rond volle maan komen we samen.
Dan hebben we het erover.
Wat ons bezig houdt.
Wat erin ons leeft.
Deze week deelden we in het voorjaarszonnetje hoe het leven ervoor staat.
En rond het kampvuur confronteerden we elkaar.
“Het klinkt alsof je nog steeds iets buiten jezelf nodig hebt voordat je los kunt laten”
“Het is alsof je alle controle uit handen geeft”
“Volgens mij loop je op eierschalen”
Raken en laten raken.
En dat in een veilige setting.
De thema’s zijn universeel en voelen persoonlijk.
We communiceren met woorden die proberen te vertalen wat de buik wil zeggen.
Of het hart.
De intentie is voelbaar aanmoedigend en liefdevol.
We geven elkaar “kontjes”.
Een zetje.
En heel soms gewoon een rotschop.
Soort van.
Zo kan het even voelen.
Dat mag.
Dan kan het ook echt binnenkomen.
De éen heeft kleur te bekennen.
De ander ruimte te maken.
En de volgende haar ruimte in te nemen.
Haar plek.
Niet perse in deze groep, maar veel meer voor en in haarzelf.
We zijn niet elkaars allerbeste vriendinnen.
Er is geen rol om in te blijven hangen.
Samen creëren we een plek waar het leven mag ademen.
Zonder gêne even lekker oordelen.
Niet om te veroordelen, maar veel meer om te spiegelen.
De kant te belichten die er eigenlijk niet mag zijn.
Een kant ook waar je in je eentje vaak niet bij kunt en die je beste vriendin misschien ook wel niet ziet.
Waarschijnlijk omdat je bff en jij hetzelfde blikveld hebben.
Dat maakt ons samenkomen iedere keer weer zo rijk en krachtig.
