Ik rijd over de Mepperstraat die door het donkere bos en langs weilanden slingert. Nergens is de straat verlicht. Niet eens reflectoren langs de kant van de weg die de straat markeren.
Na een avondje sauna met een vriendin voel ik me open, een ontspannen en zacht lijf. De vrouwelijke bedding maakt het mogelijk om te zakken.
Van schrik trap ik op de rem om de overstekende Das te ontwijken.
In plaats van angst voel ik blijdschap.
Das en ik zijn inmiddels bekenden van elkaar.
Mijn psyché lijkt het beest uitgekozen te hebben als symbool dat telkens verschijnt op momenten waarop ik een grens, territorium of nieuwe levensstructuur neerzet.
2,5 jaar geleden reed ik ook op een weg die pikkedonker was.
En schoot Das ook voor m’n auto.
Mijn auto vertelt rechtsvoor nog steeds het verhaal van de succesvolle suïcidale Das.
Het kondigde een initiatiefase aan, zo kijk ik er althans op terug. Sindsdien is de energie van Das bij me. Als een symbool dus voor een belangrijk levensproces waar ik me in bevind.
Zijn innerlijke kracht om doelen te bereiken.
Af te grenzen.
Leven op de scheidslijn van agressiviteit en de bereidheid om te vechten voor wat hij wil.
Gegrond en bij zichzelf.
Als beschermer van wortels.
Ik vraag me meteen af wat Das me nu komt vertellen.
Komt hij met een boodschap?
Een herinnering?
Een aankondiging?
Het zal zich nog wel ontvouwen.
Achteraf begrijp ik meestal pas wat het moment me al liet zien.
Het verleden is een interpretatie. De toekomst is een illusie. De wereld beweegt zich niet door de tijd alsof het een rechte lijn is, die van het verleden naar de toekomst loopt. In plaats daarvan beweegt de tijd door en in ons, in eindeloze spiralen. Eeuwigheid betekent niet oneindige tijd, maar eenvoudig tijdloosheid. Als je eeuwige verlichting wilt ervaren, zet dan het verleden en de toekomst uit je gedachten en blijf in het huidige moment.
Regel 28 uit 40 regels van Liefde
