Helemaal achter op het Mantingerveld,
vanuit mijn huis gezien dan he,
daar staat een wild bankje.
Voor mij is een klein uurtje lopen er naartoe.
De laatste 20 minuten zijn als een sprookje.
Kleine kronkelpaadjes over mul zand, langs jeneverbesbomen, dennen en oude veterane bomen.
Je komt langs een zandverstuiving, heide velden en uiteraard langs de klim eik.
Niet te vergeten de oude den.
Een draak van een boom.
Wat een beauty!
Als je niet weet waar het bankje staat is het een kleine kans dat je er tegenaan loopt.
Mocht je van de wandelpaden afgaan en over de wel/niet paden struinen, en je hebt geluk, dan kon je er nog weleens over struikelen.
Het is namelijk zo’n laag bij de grond bankje.
Een echt meditatiebankje.
Hij staat zo’n 750 meter ten noordoosten van de oude den.
En maar op een paar minuten lopen van de parkeerplaats.
Dat is voor als je van de andere kant zou komen.
Onderweg daar naartoe kom ik vaak koeien en geiten tegen.
En als je tegen schemer bij het bankje bent, en je zit echt stil te mediteren, en je doet je ogen af en toe eens open, dan is de kans groot dat je reetjes ziet grazen en wegspringen.
Hoe dan ook, je wordt eigenlijk altijd wel getrakteerd op een concert.
De zangvogel tjiftjaf zingt er zijn hoogste lied.
Net als de geelgors.
En de boompieper.
En waarschijnlijk nog vele anderen.
Maar dit zijn de vogels die mijn app wist te detecteren.
Je moet niet denken dat ik het gezang van de vogels kan onderscheiden.
Dat is namelijk niet het geval.
Maar genieten doe ik wel van ze.
Helemaal daarbij dat wilde bankje.
Dan zit ik daar zo met m’n rug naar wat dennen gekeerd en kijkend over het heideveld.
Dat straks van juli tot en met september weer paars kleurt.
Af en toe sluit ik m’n ogen luisterend naar de tjiftjaf en zijn vriendjes.
Een zacht windje om m’n snoet.
Het voorjaarszonnetje.
En dan af en toe even m’n ogen opendoen om de omgeving in te nemen.
En dan weer dicht om naar binnen te keren.
Je moet er maar opkomen
Om daar een bankje te plaatsen.
