Al een tijdje ben ik op zoek naar een andere plek.
Eentje met een extra kamer en een eigen tuin.
Maar ik heb een daalders plekkie; vrijstaand, fantastisch uitzicht, ruim genoeg en aan de rand van het dorp.
De tuin heb ik bij mijn vriend en daar ben ik vaker te vinden dan in mijn eigen huis.
Dat maakt me kritisch op de beweging naar een volgende plek.
En toch voelt het alsof ik mijn plek heb te verruilen om mijn plek in het leven nog meer te kunnen innemen.
Maar het moet wel de juiste zijn.
Als ik kijk naar ideale plekjes, een vrijstaand bungalowtje met veel ruimte er omheen, dan vraag ik me weleens af of die tien zwerversjaren me niet verder van mijn plek hebben doen afdwalen.
Laatst hoorde ik dat de bungalows die nu voor drie ton worden verkocht, in de jaren zeventig voor nog geen twintigduizendgulden zijn gebouwd.
In de jaren zeventig bestond ik nog niet, maar ik weet nog wel dat toen ik klaar was om te vertrekken, vrienden die bungalowtjes voor vijftig tot zeventigduizend euro kochten.
Had ik maar…
…nee, mezelf kennende had ik maar… precies dezelfde keuzes gemaakt.
Keuzes die me juist naar mijn plek hebben gebracht.
Letterlijk deze plek.
Maar ook naar mijn krachtplek.
De plek waar ik nu een beetje uit m’n voegen aan het groeien ben.
Je kunt je hele leven op één plek blijven en je totaal niet thuis voelen.
Je kunt ook de wereld over reizen en op iedere plek thuiskomen.
Belangrijk zijn de wortels.
Deze plek heeft mij laten wortelen op mijn geboortegrond als iemand die op het Drentse platteland thuishoort.
Maar ik weet ook dat wortels niet bedoeld zijn om me gevangen te houden.
Ze geven kracht en voeding die nodig is om je op de bovenlaag op te kunnen richten.
Ik denk dat mijn zoektocht naar mijn volgende plek daarom zoveel in beweging zet.
Het gaat niet alleen over die extra kamer en tuin, maar ik denk nog veel meer over de ruimte die het me geeft voor de vrouw die ik ben geworden en het leven dat door mij heen vorm wil krijgen.
En daarmee ook over de vraag of ik die ruimte werkelijk durf in te nemen.
Want ergens in mij zit nog steeds dat stemmetje dat zegt dat ik het toch goed heb.
Dat ik niet te veel moet willen.
Dat vrijstaand wonen met uitzicht al heel wat is.
Dat een tuin bij mijn vriend ook een tuin is.
Dat ik dankbaar moet zijn.
En ja.
Dat ben ik.
Maar dankbaarheid is geen reden om op een plek te blijven waar je uit begint te groeien.
Oost, west, zuid of noord maakt weinig verschil. Het maakt niet uit wat je bestemming is, maar zorg ervoor dat elke reis een reis naar binnen is. Als je innerlijk reist, reis je de hele wereld over en verder.
Regel 09 uit 40 regels van Liefde
