“Wat bedoel je daar dan mee”, vroeg de oudste dame van de groep, 72 is ze geloof ik.
Met z’n tienen zaten we rond het kampvuur.
Mn ogen volgden de vlammen.
De heldere sterrenhemel was tussen de bomen door boven ons te zien.
Het meertje achter ons lag er glanzend stil bij.
Samen sloten we de week af.
Afgelopen donderdag.
Wederom assisteerde ik tijdens de reinigingsweek op de Hof van Axen.
We hadden de hele week gevast, en woensdagavond de lever- en galblaas reiniging gedaan.
Loslaten was de bedoeling.
Op alle lagen.
Fysiek galsteentjes.
Maar ook emotioneel, spiritueel en energetisch werd er van alles losgelaten.
Tijdens de afsluiting deelden we wat we hadden losgelaten.
En ook wat we meenamen naar huis.
“Mijn verlangen neem ik mee naar huis,” zei ik.
“Wat is je verlangen dan,” vroeg de dame nieuwsgierig.
“Klein leven,” antwoorde ik.
“Wat bedoel je daar dan mee,” vroeg ze nieuwsgierig, “met klein leven?”
Zoekend naar de juiste woorden bleef ik even stil.
“Ik heb het vaak buiten mezelf gezocht,” stak ik mijn verhaal af.
“In verre oorden en bijzondere avonturen. Terwijl, sinds ik mijn wortels onderzocht heb, mijn (familie)geschiedenis van verschillende invalshoeken heb bekeken, licht laat schijnen op de verborgen stukken van mijn persoonlijkheid, ik eindelijk de rust heb gevonden waar ik zo naar verlangde. En dat allemaal op mijn geboortegrond,” het vuurtje werd verder opgestookt, “me committeren aan een fysieke werkplek, een man van eenvoud en liefde, een moestuin, ervaar ik als klein leven en dat is precies waar ik het in vind. En daar heb ik mezelf soms even aan te herinneren.”
Het was even stil.
“Dus,” vervolgde ik mijn verhaal, “deze week was goed om weer even stil te staan, te voelen wat erin mij leeft en waar ik naar verlang. Om te ontdekken dat mijn verlangen zich nog steeds laat vertalen naar ‘klein leven’.”
“Wat fijn dat je dat op zo’n jonge leeftijd al hebt ontdekt,” zei ze.
Haar verlangen was voelbaar in de energie van haar woorden.
En ik voelde me dankbaar.
Dankbaar dat mijn verlangen weer even helder was geworden.
Het is namelijk geen nieuw verlangen, maar wel eentje die ik nog weleens uit het oog verlies.
Wanneer kansen voorbijkomen bijvoorbeeld.
Dan raak ik nog weleens afgeleid.
Eigenlijk word ik dan uitgenodigd om te voelen of de kans voor mij is, of dat ik “nee” heb te zeggen en zo doende mijn ruimte te bewaken.
Ruimte te houden voor hetgeen wel voor mij bedoeld is.
Vertrouwen is dan een belangrijke sleutel.
Vertrouwen op hetgeen ik voel.
Vertrouwen op de keuzes die ik maak.
Het vraagt ook om de moed om een verkeerde keuze te maken.
Moed om een levensles te leren.
Zo’n week als afgelopen week, waar de aandacht naar binnen is gericht, helpt dan weer even om los te laten.
Galsteentjes.
En kansen die niet voor mij zijn.
