Er is geen keuze die ik kan maken die me zekerheid geeft.
Er is geen zekerheid.
Alleen intentie.
Meer verantwoordelijkheid kan ik dus niet nemen.
De rest is uit mijn handen.
Overgave.
Vertrouwen.
Zelfliefde.
Hoe ziet dat laatste er eigenlijk voor mij uit?
Lachen om mezelf wanneer ik het weer doe,
in plaats van mezelf veroordelen en bestraffen.
Met m’n neus in de buitenlucht en m’n handen in de aarde,
omdat ik me dan het dichts bij mezelf voel
Afstemmen op mij en wat erin mij leeft,
en het gemak waarmee ik me op de ander afstem in m’n praktijk laten
Mezelf ruimte gunnen om te voelen alvorens te reageren,
en dus om mezelf lachen wanneer ik dat weer eens niet doe.
De roep van m’n lijf om thrusters, deadliften en back squatten beantwoorden,
in plaats van me verstoppen in m’n laptop.
Schrijven: dagboeken vol, columns, artikelen en brieven die ik nooit verstuur,
maar die wel geschreven mogen worden om te voorkomen dat m’n intentie onzuiver wordt.
Verantwoordelijkheid nemen voor wat ik zeg,
in plaats van voor wat de ander hoort.
Maar kon ik niet alleen verantwoordelijkheid nemen voor de intentie?
Dat vraagt om ruimte, om te voelen van welke plek ik communiceer.
Sta ik op m’n plek?
Of ben ik er weer eens boven gaan staan?
Terug naar buiten.
De tuin in.
Of het bos.
Wat leeft er in mij?
Is het relevant in de context om het te uiten?
Welke intentie zit erin?
Kan ik er verantwoordelijkheid voor nemen?
Voor die intentie?
Eerst maar een brief schrijven om niet te versturen,
maar om tot de kern te komen.
M’n eigen workout of the day niet alleen uitschrijven maar ook uitvoeren, om m’n lijf te voeden en m’n hoofd op de achterbank te plaatsen.
Om de intentie te voelen.
En die dan in mijn keuzes en woorden te laten spreken.
Zodat ik er verantwoordelijkheid voor kan nemen.
Zelfliefde.
