Vorig weekend was ik zelf representant bij een opstellingendag.
Tijdens een van de opstellingen zat ik langs de kant en mocht ik toeschouwer zijn. In het veld zag ik een versie van mezelf gespiegeld van een aantal jaren geleden. Vastbesloten om uit m’n eigen gevangenis te stappen. Bereid te doen wat nodig was om de koers van m’n leven om te gooien.
Daar was een heel proces aan vooraf gegaan. Aan het moment dat ik er echt klaar mee was.
Ik had al veel persoonlijkheidswerk gedaan en (zelf)inzichten verzameld. Het voelde zelfs alsof de 2.0 versie van mij was geboren.
En vanuit daar ging ik dan ook verder met mijn leven.
Om vervolgens tot de conclusie te komen dat er eigenlijk niet veel was veranderd.
Ja, ik begreep oorzaak/gevolg beter.
Bij mezelf.
En ik kon het ook heel goed bij anderen zien.
Maar toch bleef ik het lastig vinden om te vertrouwen dat het leven het beste met me voorhad.
En ook om dingen echt anders te doen vond ik een uitdaging.
Ik zat nog steeds gevangen in mijn eigen kooi.
En dat is niet zo gek, want er is een groot verschil tussen (zelf)inzicht hebben en deze belichamen.
Weet ik nu.
Inzichten integreren vraagt om toewijding.
Om bereidheid om stapje voor stapje je zelfdragend vermogen te versterken.
Om niet alleen te weten hoe het komt dat je op dit punt in je leven staat, maar ook om de moed te investeren om de koers van je leven te veranderen.
Dwars tegen de verwachtingen van anderen in.
Het gevecht met zelftwijfel doorbrekend.
Het vraagt om steeds eenvoudiger te worden.
Om los laten.
Kunnen zijn in het niet-weten.
Durven vertrouwen.
Kunnen wachten.
Toen ik een discipel van mijn pad werd ging mijn leven niet meer over het najagen van ervaringen in de buitenwereld, maar veel meer over wat er in mijn binnenwereld leeft. Daar spiegelt mijn beleving van de buitenwereld aan.
De systemische bril en symbolische blik zijn mijn antwoorden gebleken om mijn leven daadwerkelijk te verrijken, zodat het moeiteloos kan stromen. Het heeft me geholpen om mezelf niet te ontzien in het integratieproces.
Niet meer naar buiten wijzen om daar verantwoordelijkheden neer te leggen.
Maar zelf regie nemen.
Het ging niet langer om wat de ander zegt, maar om wat ik hoor.
Het ging niet meer om wat de ander doet, maar om wat het bij mij raakt.
En me vervolgens niet verstoppen achter nuances en context. Dat zijn valkuilen gebleken om mezelf klein te houden. Om terug te houden.
En toen ik mezelf vorige week zo gespiegeld zag in een ander kon ik even goed voelen van waar ik ben gekomen. En dat de hoge prijs die je hebt te betalen om uit je eigen gevangenis te breken elke stuiver waard is.
