Nadat ik klaar was met schoonmaken ging zijn vinger over het meubilair.
“This is not a scruffy boat,” zei hij dan om duidelijk te maken dat hij standaarden had.
“we’re not savages,” kreeg ik te horen wanneer hij over m’n schouder aanwijzingen gaf over hoe ik de curry op smaak, zijn smaak, moest brengen.
We mochten dan wel weken op zee dobberen, kwalitatief en smaakvolle maaltijden waren een voorwaarde.
Ik kwam niet weg met rommelig opgerolde lijnen en kreeg vele lessen in orde en regelmaat “this lives here, and that lives there,” alles aan boord had een vaste plek, een thuis, “and shall return to its home”.
Ontbijten deden we samen.
De lunch werd op gezette tijd samen genuttigd.
In de namiddag was het tijd voor sundowners.
Aansluitend het diner.
Toen ik hem ontmoette op Pangkor Island was hij al acht jaar aan het zeilen.
Vanuit Engeland was hij via de Canarische eilanden naar het Caribisch gebied vertrokken.
Vervolgens had hij een aantal jaren voor de Stille Oceaan, Nieuw-Zeeland en Australië uitgetrokken om vervolgens in Maleisië zijn relatie te verbreken en op zoek te gaan naar crew om hem te helpen zeilen naar Zuid-Afrika en aansluitend terug naar Engeland.
Hij had verhalen en anekdotes in overvloed.
En kon ze nog boeiend vertellen ook.
Wanneer we in goed gezelschap waren, en de volgende dag niet hoefden te vertrekken, dan was het “it’s always five o clock somewhere,”.
Dan dronken we een biertje bij de lunch.
Of twee.
Na heel wat zeelmijlen met hem te hebben afgelegd had ik veel van zijn verhalen al zo vaak gehoord, dat ik precies wist welk hij ging vertellen aan het gezelschap waarin we ons op dat moment begaven. Dan kon ik zijn zinnen afmaken…
Over die keer dat hij problemen met de mast had en er midden op zee in moest klimmen, omdat ze nog weken verwijderd waren van vast land.
Of hoe de reis door het Panamakanaal was verlopen.
Zijn tijd op de Marquesaseilanden, Nieuw-Caledonië en Frans-Polynesië.
De bezoekjes die zijn dochters hem hadden gebracht in die verre oorden.
Over zijn ex, “that witch”…
Via hem ontdekte ik de muziek van Jimmy Buffet en het duurde niet lang of we zongen de liedjes samen uit volle borst mee.
We hadden het goed samen.
En het schuurde.
Naar mate de maanden vorderden steeds meer.
Ondanks de mooie momenten benauwde zijn regime me.
Het verlangen om mijn eigen ritme te volgen groeide naarmate we Zuid-Afrika naderden.
Na vijf maanden samen op zijn Bavaria45 te hebben geleefd vertrok ik.
Maar hij kwam me opzoeken!
Op de wijnboerderij waar ik een tijdje werkte.
En een paar jaar later in Gibraltar waar vandaan ik met een gezamenlijke vriendin naar Lanzarote zeilde.
Na tien jaar was zijn circumnavigation rond en verkocht hij Impala.
Zijn drijvende thuis.
Bijna 70 jaar was hij toen.
Maar daar trok zijn spirit zich niets van aan.
Vlak voor Corona had hij een huis op het Britse platteland gekocht en uiteraard deed hij zelf het aannemers werk voor de verbouwing.
De man die hij daarvoor had ingehuurd was incompetent.
Moest hij nu echt alles zelf doen?
Hij had plannen om over de rivieren in Europa te zeilen.
Op de Bahama’s had hij een vriendin die hij regelmatig bezocht.
Zijn dochters waren nog steeds zijn oogappels.
En zijn ex een heks.
Af en toe belde hij.
Of ik hem.
Dan vertelde hij me over zijn huidige belevenissen, zijn plannen en hoe weinig competente mensen er in de wereld waren.
Dan haalden we herinneringen op.
Konden we lachen om de avonturen die we hadden beleefd.
Changes in latitudes
Changes in attitudes
Nothing remains quite the same
Thanks Nick for the sail, the memories, the lessons and the laughs.
RIP
