Zonder frictie geen groei.
Geen creatie.
Dat schijnen woorden van Jung te zijn geweest en ik moest daar even op kauwen.
Maar het ging erin.
De ultieme creatiekracht is wanneer een man en een vrouw samenkomen met een orgasme als samensmelting van die twee polen.
Daarin ligt de potentie van de ultieme creatie.
Nieuw leven.
En misschien gaat het daar in het leven altijd wel over.
Twee polen die samen willen creëren.
Yin en Yang.
Dag en nacht.
Leven en dood.
Met daaropvolgend nieuw leven in de vorm van
Een nieuwe dag.
Een frisse start.
Een vrijere versie van jezelf.
Maar de gehechtheid aan rust, overzicht en voorspelbaarheid is groot.
En ook aan er willen zijn.
Zijn aan de andere kant van frictie.
Aan de andere kant van pijn en verlies.
Ik zie het om me heen.
Mijn waarneming reflecteert m’n eigen gehechtheid aan er zijn.
Aan de neiging om de storm te willen ontlopen.
Maar weg bewegen van chaos zit diep in het collectief.
Het moet ons goed gaan.
Maar ik vraag je om “goed” te definiëren wanneer je rekening houdt met beide polen.
En daarin meenemend het verlangen naar innerlijke vrijheid, rust, (zelf)vertrouwen, helderheid en aanwezig zijn in het hier en nu.
Voor mij is het erbij kunnen blijven.
Want daar in het midden van frictie en chaos groeit nieuw leven.
