Deze laatste nazomer weken trekken we er nog even op uit met de huifkar.
Die laatste week voor de vakantie vraagt iedere keer weer meer dan ik voor ogen had.
Nog even dit, nog even dat.
Een afspraak hier, een ontmoeting daar.
Mijn vrouwenlijn kwam deze week ook weer even voorbij.
Komisch bijna hoe het advies wat je de ander geeft minstens zo van toepassing is op jezelf.
“Een patroon in je vrouwenlijn doorbreek je niet door het tegenovergestelde te doen.”
Zei ik eigenlijk tegen mezelf.
Ik vroeg me af welk patroon de laatste weken nu eigenlijk echt mijn aandacht vraagt.
En welke beweging dat dan weer van mij vraagt.
Het bos riep.
Dus daar gingen we.
De behoefte om mijn hoofd uit te zetten voelt groot.
Ik was er al even niet geweest en werd verwelkomd met een energie die me weer liet zakken in mijn lijf.
We passeerden verse ringboleten en een ouwe boskip.
Toen we bij het watertje op een van zijn bankjes gingen zitten vlogen de libelle ’s ons om de oren.
Het was al schemerig en de meerkoet liet even van zich horen.
Verder was het stil.
Het watertje was voor een groot deel opgedroogd, maar maakte z’n weg terug.
Toen het bijna donker was reden we naar huis.
De uienvelden zijn gerooid en de bollen liggen te drogen op de aarde.
Vlak voor de auto steekt een buizerd over.
Ik kijk uit naar alle wandelingen die we de komende weken vanuit het karretje gaan maken.
Koken met eetbare paddenstoelen die we een paar uur daarvoor geplukt hebben.
Wakker worden in het bos.
Vertragen.
Iets doorbreken is minder spectaculair dan mijn hoofd bedenkt.
De wereld beweegt zich niet door de tijd alsof het een rechte lijn is, die van het verleden naar de toekomst loopt. In plaats daarvan beweegt de tijd door en in ons, in eindeloze spiralen. Eeuwigheid betekent niet oneindige tijd, maar eenvoudig tijdloosheid. Als je eeuwige verlichting wilt ervaren, zet dan het verleden en de toekomst uit je gedachten en blijf in het huidige moment.
Regel 28 uit 40 regels van Liefde
