Skip to main contentSkip to footer

Oma Dien

Column Janneke Dijkhuis

Vroeger had je geen body stress release of EMDR.
Ik stel me zo voor dat vrouwen toen tegen elkaar zeiden, meid je hebt goede nachtrust nodig. Een voetenbadje met zout. Lavendel onder je kussen.

En de volgende dag de keukenkastjes eens flink uitmesten.
De boel ordenen, ruimte maken en je verbinden met de spullen waarmee je je omringt.

Eigenlijk heb ik er nooit zin in en tegelijkertijd doet het me altijd heel goed wanneer m’n huis weer helemaal fris en schoon is. Het geeft me voldoening en een gevoel van rust.

De laatste tijd denk ik vaak aan oma Dien.
Ze voelt ver weg, maar lijkt dichterbij te komen.

Ze had twaalf kinderen.
En 25 kleinkinderen, die ze niet eens allemaal heeft gekend.
Mij ook niet.

Toch kan ik haar aanwezigheid in mij voelen.
Vooral nu ik me de laatste jaren met moestuinieren en kruidenleer bezighoud.

Ik ben opgegroeid in haar huis.
De keldertrap waar zij vanaf is gevallen ben ik ook vaak zat vanaf gevallen.
De val betekende voor haar het begin van het einde, terwijl ik als kind nog viel alsof het leven me altijd wel weer overeind zou trekken.

Ik fantaseer weleens over hoe zij de dingen zou doen.

Volgens mij zou oma Dien me eerder een kop zoutige kippensoep geven dan een motivatie speech als ik er doorheen zit.
Naaien, breien en de was op vouwen waren misschien noodzakelijk kwaad met zoveel kinderen, ik verwacht dat het haar zenuwstelsel ook kalmeerde. Want dat is wat ritme doet.

Tegelijkertijd weet ik ook uit verhalen dat oma er soms even flink doorheen zat en op een schouder van een buurvrouw uithuilde. Zoals ze ook bij haar deden.

Vroeger was echt niet alles beter.
Maar sommige vormen van wijsheid waren verrassend eenvoudig.

Misschien is zij het wel die me laat ervaren dat heling ook gaat over een goed gevulde pan soep op het vuur, me verbinden met het land waarop ik leef, schone lakens op bed en iemand bij wie je even uit kunt huilen.

 

Terwijl het deel verandert, blijft het geheel altijd hetzelfde. Voor elke dief die deze wereld verlaat, wordt een nieuwe geboren. En voor elke daalder die heengaat, wordt een nieuwe in de plaats gesteld. Op deze manier blijft niet alleen niets hetzelfde, maar er verandert ook nooit iets werkelijk.

Regel 39 uit 40 regels van Liefde

Over de auteur

Mijn naam is Janneke (1983), Jungiaans geschoold schaduwwerkcoach, systemisch coach, familieopsteller en schrijfster.

Ik heb ruim tien jaar in het buitenland gewoond als expat en later als digitale nomade. In mijn zoektocht naar vrijheid zeilde ik de Indische Oceaan en Atlantische Oceaan over. Uiteindelijk landde ik terug op mijn geboortegrond in Drenthe waar ik die vrijheid die ik in de buitenwereld zocht, in mijn binnenwereld vond.

Ik schrijf, ik kan niet anders. Omdat het mijn manier is om hetgeen in mij leeft te onderzoeken en een stem te geven. Vragen over het leven, de dood, de liefde houden me bezig. Over wat het betekent om mens te zijn en waar het leven nu eigenlijk echt over gaat.

Volg-je-hart
Volg je hart…

…een nuchtere kijk op een populair advies

“Volg je hart,” wordt zo vaak gezegd.

Maar waarom is het voor veel mensen moeilijk om hun hart te volgen?
En waarom zeggen we zo gemakkelijk dat we het willen, terwijl we er intussen ons leven zo op inrichten dat het vooral niet hoeft?
Waarom bouwen zoveel mensen een leven dat er van buiten goed uitziet, maar dat vanbinnen, als je heel eerlijk bent, leeg aanvoelt?
Waarom blijven we in werk dat ons leegtrekt, in relaties waarin we onszelf verkleinen, in loyaliteiten die allang hun houdbaarheidsdatum voorbij zijn?

En als we dan eindelijk dat gevoel toe kunnen laten dat er iets niet klopt, waarom noemen we dat zo vaak ondankbaarheid, onrust, onverzadigbaarheid, of erger nog, egoïsme?