Vrijdagavond vonden we het eerste eekhoorntjesbrood van dit seizoen.
Ik bereidde het in de oven met olijfolie, knoflook, peper en zout.
De volgende dag was het oogstmarkt in Meppen en proefde ik verschillende paddenstoelen bij de paddenstoelenman.
Even verderop kocht ik stoofperen bij iemand uit de tuin en een walnotenboompje.
In de moestuin oogstte ik appels en een paar pompoenen.
De natuur is vrijgevig en royaal.
Vaak komt er een angstreactie wanneer ik vertel dat we eetbare paddenstoelen in het bos zoeken om vervolgens te bereiden voor het avondeten.
Op de een of andere manier is er meer vertrouwen in de supermarkt dan in de natuur.
Wetgeving en keurmerken maken het ook wel makkelijk om niet na te hoeven denken of een product veilig is om te eten.
Hoewel…
…het is maar met welke pet op je ernaar kijkt.
In zekere zin is het gemakkelijk.
Wanneer je ziek wordt kun je iemand tegenover je zetten en die als slecht afschilderen.
Vanuit slachtofferschap kun je deugdzaam oordelen over de fabrikant/supermarkt/producent en hoe zij het beter hadden moeten doen. Hoe zij verantwoordelijkheid moeten nemen voor de kwaliteit van hun producten.
Terwijl, als je zelf eten verbouwd, uit het bos haalt of langs de kant van de weg koopt, dan kun je alleen met de vinger naar jezelf wijzen. Dan heb je verantwoordelijkheid te dragen voor je keuze.
Maar ja, het kost tijd om zelf eten te verbouwen, in het bos te zoeken of bij een standje langs de weg te halen. En de kennis die je eerst moet vergaren om te ontdekken ‘hoe’ en of het wel veilig is neemt veel onderzoek tijd in beslag.
Toen ik gistermiddag door de supermarkt slenterde voor bastaardsuiker en roomboter voor de appeltaart, greep ik nog even een zak chips mee.
Heilig ben ik zeker niet.
En ik denk ook zeker niet dat vroeger alles beter was dan tegenwoordig.
Maar gek blijf ik het wel vinden.
Hoe we met onszelf omgaan.
Met de natuur waar we een vanzelfsprekend onderdeel van zijn.
Hoe we gemak prioriteit boven verantwoordelijkheid nemen.
Een volle agenda, boven tijd nemen om onszelf te voeden met kwaliteit.
Misschien ligt het antwoord niet in chips of wetgeving, maar in durven vertrouwen. Een veel te harde peer, een smaakloze paddenstoel, een misvormde pompoen.
Onbevangen ontvangen, alsof het leven zelf je mandje vult.
