Koken is waar ik veel creativiteit in kwijt kan.
Gerechten namaken die ik tijdens mijn reizen heb gegeten.
Een rijstafel bijvoorbeeld met authentiek Indische gerechten.
Een Indiaas curry buffet.
Mexican night!
De Palestijnse keuken is ook favoriet met smakelijke dips, de variëteiten aan vegetarische gerechten en de reis die je met elke hap kunt maken, dankzij de smaakexplosies die je op die reis tegenkomt.
Na zes jaar vegetarisch eten begon ik trouwens zo’n twee jaar geleden weer met het eten van vlees.
Dat maakte dat ik afgelopen week voor het eerst sinds lange tijd een vleesgerecht op het menu had gezet voor m’n verjaardag.
Ik maakte suddervlees en rode kool van de bio winkel met aardappels en uien van ’t winkeltie van Johan Pap uit Witteveen. Het geheel in een ovenschotel opmaken, nog even wat paneermeel erover en dan nog een klein half uurtje in de oven voordat ik het kon uitserveren.
Niet per se heel creatief, maar wel leuk om te maken. Nostalgisch ofzo.
En het viel in de smaak!
Net als de stoofperen met vanillevla, linzenpaté en pompoensoep die ik voor kerst maakte.
Maar afgelopen vrijdag kookte ik niet zelf.
Ik nam m’n zesjarige neefje mee naar de film en sloot daarna bij zijn gezin van herkomst aan voor het avondeten.
Een verlaat verjaardagscadeautje dat precies op tijd kwam.
Want hij wilde wel naar “Mees Kees op eigen benen”.
De moeder van meester Kees leek het wel een goed idee dat haar zoon op zichzelf ging wonen. Ze was het zat om z’n spullen achter z’n kont op te ruimen en hem thee en koekjes te brengen als hij thuiskwam.
Het kwam echter een beetje rauw op z’n dak, want hij kreeg meteen al een eter en hij kon nog niet koken.
Even dacht ik dat’ie eten ging bestellen, maar dat was niet het geval!
Hij leerde lasagne maken van z’n moeder.
En een toetje met verse aardbeien.
Hij ging echt op eigen benen staan.
Nou ja…
…in mijn beleving legde hij best veel van z’n problemen bij zijn leerlingen neer.
Maar goed, op eigen benen staan is een proces…
…dat weet ik uit ervaring.
Ik was net een week 19 toen ik het huis uit ging,
maar stond ik toen ook al echt op eigen benen?
Meestal kon ik financieel m’n eigen broek op houden.
Het huishouden doen is ook nooit een probleem geweest.
Koken zeker niet.
Maar als je al deze boxen tikt, sta je dan op eigen benen?
De laatste jaren hebben me doen inzien dat ik deze vraag met “nee” moest beantwoorden.
En om daar wat meer woorden aan te geven kom ik deze laatste column van het jaar toch weer bij de onderstroom uit.
Dat had ik niet voorzien toen ik begon met schrijven….
Maar wat ik ontdekte was dat emotioneel uit huis gaan een heel belangrijk aspect is van op eigen benen staan.
Verstrikkingen, loyaliteiten en onbewuste patronen hebben me nog lang gebonden aan m’n ouderlijk huis. En ik vermoed dat ik er nog steeds niet vrij van ben.
De schuldgevoelens die inherent zijn bij het afwijken van (onbewuste) waarden van het gezin van herkomst.
Onbewust toch weer in de reddersrol stappen.
Me inhouden om voluit te leven en daarin m’n loyaliteit laten zien aan zij die dat niet konden.
Er zijn vele voorbeelden van emotionele afhankelijkheid.
Sommige herken ik me in.
Anderen (nog) niet.
Komende week is het 22 jaar geleden.
Dat ik fysiek het huis uit ging.
En inmiddels begin ik voelbaar meer op eigen benen te staan.
Voorbij het koken van maaltijden.
Het emotionele draagvlak is flink verstevigd.
Op naar nog meer autonomie in 2025!
