In Stel dat je hoofd je hart volgt, mijn boek, schrijf ik over de verbinding met mijn moeder. En dat die niet altijd optimaal is geweest.
Ondanks dat ik gedurende mijn reizende leven niet met systemisch werk bezig was, was ik dat onbewust wel. Het boek heeft dan ook een systemisch tintje.
Ik verwijs in de zoektocht naar mezelf naar de scheiding van mijn ouders.
Ik was 15 toen zij uit elkaar gingen.
25 Jaar geleden.
“Goh, meid dat je daar zo’n last van hebt gehad,” zei iemand na het lezen van m’n boek.
Al enige tijd kan ik het toegeven; hoeveel last ik ervan heb gehad dat mijn veilige haven op een kwetsbare leeftijd uit elkaar viel.
En hoe ik mijn onmacht, het gevoel van afwijzing en woede, op mijn moeder heb geprojecteerd.
De reis door mijn (familie)systeem heeft me o.a. opgeleverd dat ik steeds beter begrijp in welke verstrikkingen ik terecht ben gekomen doordat mijn nest uit elkaar is gevallen.
Maar….
…wellicht nog veel meer….
…het effect van de (familie)verstrikkingen die zich generatie op generatie voortzetten.
En hoe de effecten van al die onopgeloste verstrikkingen vandaag nog steeds invloed op mij hebben.
Op ieder mens.
De zoektocht naar mezelf kon gewoon niet anders dan langs m’n moeder (en vader) gaan.
En gedurende dat avontuur, naar de diepere lagen in mezelf, ging ik logischerwijs van mijn moeder verder naar oma Jannie, oma Niesje, oma Neeltje, oma Annigje en de vele zielen die te vroeg uit de tijd zijn gestapt.
De voormoeders.
Mijn vrouwenlijn.
Hoe meer ik in mijn familiesysteem duik,
Hoe beter ik mezelf,
de wereld,
en alle mensen in de hele wereld begrijp.
En wat voel ik me dankbaar dat ik daar zo mooi met mijn moeder over kan praten tegenwoordig.
Over de pieken en dalen die we samen hebben beleefd.
Over vallen en opstaan
Over onze familiegeschiedenis
Gaandeweg ben ik weer echt gaan voelen hoeveel ik van haar hou.
Zij is de enige juiste moeder voor mij.
