Vorige week waren we met vakantie.
Met huifkar en trekkertje.
Een “Allis Chalmers”.
Een oud Amerikaans trekker model.
We trokken veel aandacht van voorbijgangers en kregen regelmatig een duimpje omhoog.
Sociale media had daar niets mee te maken, maar gewoon “in real life” een duimpje omhoog van voorbij komende fietsers en wandelaars.
Deze manier van reizen deed me aan de zeilreizen denken die ik heb gemaakt.
Vijf maanden over de Indische Oceaan.
Een maandlang over de Atlantische Oceaan.
Reizen met je huis bij je.
Langzaam vooruitkomen. Leven met de natuur, de elementen.
Slim bevoorraden.
Terwijl de week voorbijging, kwamen mijn voorouders voorbij.
Mijn vader en die kant van de familie zijn geen reizigers voor zover ik weet.
Mijn moeder ook niet, maar haar vader…
…van wat ik begrepen heb over de jeugd van de vader van mijn moeder is dat hij als jonge jongen, een jaar of veertien, met zijn twee oudere broers kolen vaarde.
Begin jaren veertig.
De oudste van de drie broers was dienstplichtig en werd opgeroepen om naar Duitsland te gaan.
Hun vader, mijn overgrootvader Fedde, wilde niet dat zijn zoon op die manier de oorlog ervaarde.
Aangezien hij kolen vaarde met eigen schip en er een vrijstelling van de dienstplicht gold voor schippers, maakte hij de oudste zoon schipper en stuurde hij zijn drie jongens, waaronder mijn opa, de kanalen op. Dat werd hun nieuwe thuis. Vader en moeder bleven aan wal bij de jongste, een meisje, en deden het werk dat aan wal moest worden gedaan.
Op jonge leeftijd leefde mijn opa dus al zonder zijn ouders op het water.
Meestal waren ze meerdere weken van huis.
Reizend van A naar B.
Dat het een verschil is met hoe ik reizen met een “huis” ervaar is duidelijk.
Ik ben 40, geen 14.
Ik doe het vrijwillig en wordt niet weggestuurd in onzekere tijden.
Toch vraag ik me af of hij in mij voortleeft door op deze manier te reizen.
Is dit de 25% van mij die uit hem bestaat?
Hoe dan ook; ik heb ervan genoten.
Van het trekken.
Langs de bosrand slapen.
Het boeltje in- en uitpakken op de mooie plekjes die voorbijkwamen.
Vertragen en verstillen.
Langzaam leven.
Eenvoud.
Het samenzijn.
Drenthe op deze manier (her)ontdekken.
Dus dankjewel opa Roelf.
Ik ben je niet vergeten.
