Januari was voor mij een onrustige maand, er is veel in beweging.
Oude patronen worden doorbroken en niet-dienende overtuigingen omgebogen
Maar die ochtend voelde ik de stevigheid weer in mij.
Het was heel even weggeweest.
Misschien wel langer dan ik met m’n hoofd kan beredeneren.
Ik sloeg het gordijn open en zag hoe de lucht gekleurd werd door een rode gloed.
Even was ik terug op de Indische Oceaan.
Overal waar ik keek water, oneindig veel water.
Al dagenlang en nog dagen te gaan ook.
De wind was stabiel en blies ons onvermoeibaar steeds verder weg van de Cocos Keeling atollen.
Steeds dichter naar het voor mij nog onbekende Rodrigues.
Behalve een beetje trimmen hoefden we niets met de zeilen te doen, het was smooth sailing.
De rode gloed aan de lucht hadden we dan vaak ’s avonds.
Het was een feestje om rond etenstijd de zon in het water te zien zakken en de rode lucht weerspiegeld te zien in het water.
Red skies at night, a sailors delight.
Nou en of!
Dat was wel anders toen we maanden later La Reunion verlieten om de woeste wateren richting Zuid-Afrika te trotseren. De brute weersystemen uit de verschillende windrichtingen volgden elkaar op met beperkte vertrekmogelijkheden om de overtocht succesvol te maken.
Op die passage zag ik veel vaker de lucht ’s ochtends roodgloeiend.
Ik leerde daar de waarheid van “red sky in the morning, sailor take a warning”.
Dan zat ik net te genieten van die prachtige lucht.
Kopje zwarte thee erbij om de zeeziekte, die telkens bijna verdwenen was, in toom te houden.
Om vervolgens uit het niets gegrepen te worden door een onverwachte bui, met harde windstoten die het schip een flink pak rammel gaven.
Dat is een beetje hoe vorige maand ook voor me voelde.
Dat kan zomaar omslaan.
Ook in Drenthe.
En dan vervolgens weer m’n stevigheid terugvinden.
Naar de lucht kijken en weten; er komt nog meer aan.
Tegelijkertijd voelen dat ik krachtig sta.
Met iedere windvlaag weer iets krachtiger.
A smooth sea never made a skilled sailor.
Kom maar op februari!
