Zo tegen het einde van het jaar ervaar ik een melancholische stemming in mezelf.
Voor mij is het deze maand ook een afronden van een levensjaar.
En daarmee de start van een nieuwe.
Het levenspad zie ik voor me als een proces met een reeks beproevingen en lessen die mijn ziel op de agenda heeft gezet om tot een ontwikkeling te komen.
Er op deze manier naar kijken maakt dat ik veel minder het gevoel van falen ervaar wanneer iets anders gaat dan waar ik op heb in gezet. Het is immers mijn levensles, die heb ik te leren. En leren gaat nu eenmaal niet wanneer je altijd de wind in de zeilen hebt.
Toch kan een tegenslag een gevoel van waardeloosheid of niet goed genoeg zijn triggeren.
Ik prijs mezelf gelukkig dat ik een liefdevolle man in mijn leven heb die me iedere keer weer de richting van mijn kracht spiegelt.
In januari koos ik het woord zelfliefde als mijn thema voor dit jaar.
En daarmee heb ik dus een aantal grote levenslessen op de agenda gezet.
Kan ik terugkijkend constateren.
Grenzen bleek het onderliggende thema.
Steeds beter zie ik een perspectief van mezelf waarin ik grenzeloos ben.
Was.
Mijn draagkracht was zo groot dat ik mezelf er helemaal onder kon bedolven.
Een ‘nee’ moest altijd uitgelegd, toegelicht en verantwoord worden.
Waardoor mijn lijf haar stem verloor.
In een poging om te begrijpen, om begrepen te worden, werd de verbinding met mezelf steeds troebeler.
Maar de theorie van “nee is een volwaardig antwoord” heeft dit jaar op een diepere laag mogen landen. In mijn lijf.
Waar het tegen mechanismen botste die angst en onveiligheid triggerden.
En dan daar vervolgens weer mee zijn.
In zakken, zodat het kan oplossen.
Zo blijft het levensproces zich jaar voor jaar verdiepen.
Steeds meer richting genieten.
En aanwezig zijn in het hier en nu.
