Verschrikt keek ik op van de harde knal.
Het was vorige week vrijdagmiddag.
Ik lag op de bank en vanaf daar kon ik niet zo snel zien wat er aan de hand was.
Het kwam in ieder geval uit de keuken.
Toen ik in de benen kwam zag ik iets op de grond liggen.
Geen idee wat, maar toen ik op keek zag ik dat de klok niet meer aan de muur hing.
Hij was niet alleen gevallen, hij was van de muur geknald.
Op de een of andere manier.
Later die middag keek ik naar het klokje dat ik laatst bij de kringloop op de kop had getikt.
De wijzers van de klok stonden stil.
Net als op het klokje dat ik daarvoor voor op diezelfde plek had gekocht.
De volgende dag kocht ik op, voor mij, de eerste rommelmarkt dit jaar, in Hollandscheveld, een andere klok voor in de keuken.
Binnen een uur liep’tie alweer een paar minuten achter.
De volgende ochtend was het bijna een kwartier later dan de tijd op m’n telefoon.
Die klok was niet meer bij de tijd.
Toen afgelopen maandagmiddag m’n tante en m’n nicht op bezoek kwamen, gaf ik de klok van opa en oma Kroon maar weer eens een slinger.
Hij hangt al zo lang ik hier woon aan de muur.
Het maakt het gezellig in huis vind ik.
Een paar jaar terug hand ik de klok van m’n tante gekregen.
Zo’n klok die elk half uur van zich laat horen.
Te gek vond ik het!
Een jaarlang trok ik iedere ochtend de gewichten van de ouwe slingerklok omhoog.
Op een goed moment ben ik ermee gestopt.
Geen idee eigenlijk meer waarom.
Maar nu m’n tante op bezoek kwam gaf ik de klok maar weer eens een slinger.
Na een aantal keren slingeren bleef de slinger stil hangen.
Ook daar stond de tijd stil.
En dan wordt het interessant vind ik.
Symbolisch gezien dan, hé.
Het is voor mij steeds beter voelbaar hoe belangrijk ritme is om me geworteld te voelen.
Het losweken van het lineaire tijdsbesef en het steeds meer aannemen van cyclisch leven gaat niet zonder slag of stoot in een maatschappij waar agenda’s van minuut tot minuut gepland lijken.
De maan vind ik zo’n mooi symbool voor de cyclus van de tijd.
Haar vrouwelijke ritme is een kompas om m’n eigen ritme te vinden.
Mijn eigen tijd.
Daar heb ik geen klok voor nodig lijkt het leven me te vertellen.
Mijn ritme dat steeds meer afgestemd raakt op natuurlijke cycli
Zoals dus de maan.
Maar ook de seizoenen.
Eten met de seizoenen.
Leven met de seizoenen.
Geen wekker meer hoeven zetten, en dan in de winter mee bewegen door later op te staan en vroeger m’n bed in te duiken om vervolgens in de zomer met de merels te ontwaken en na een late maaltijd ook laat naar bed te gaan.
Siësta’s horen er ook bij, zoals ik vorige week vrijdagmiddag deed toen dus de tijd van de muur knalde.
Maar het is niet alleen een agenda vol afspraken waar ik mee worstel.
Het internet, smartphone, sociale media, streamingdiensten.
Ik ervaar het allemaal als ontwortelend.
Als we niet opletten verdwijnen de natuurlijke ritmes in ons.
Raken we pas echt ontworteld.
Alleen de tijd zal het ons leren.
