Over het bruggetje over de sloot loop ik zo het erf af.
Rechtsaf, met de bocht mee en dan aan het einde het bosje in.
Dan loop ik achter mijn ouderlijk huis, door het bosje wat grenst aan ons weiland en waar mijn vroegste herinnering ligt.
Ik was verdwaald.
M’n moeder zegt dat ik een jaar of vier was.
De moeder van Miranda liep met de hond en hoorde me huilen tussen de takken.
Ze wees me de weg terug naar het weiland.
Terug naar huis.
Vanuit het bosje loop je zo de middenraai op, langs het kanaal van het ene uiteinde van het dorp naar het andere. Over het erf bij iemand loop ik naar achteren, naar, zoals m’n vader noemt, “Jan Zomer sien bossie”. Daar kan ik erop vertrouwen dat ik niet onopgemerkt voorbij de honden van Nieuwenstein kom.
Alleen als ik niet zoveel tijd heb ga ik via de Meeuwenweg terug naar huis.
Dat is vanaf daar de korste klap.
Meestal kies ik ervoor om rechtdoor te lopen.
Verder door het bos, op de Hullenzandweg aan.
En die dan helemaal aflopen, de haarweg over, zo het veld op.
De verharde weg volgen die een zandweg wordt en waar met borden auto’s worden gewaarschuwd voor kuilen in de weg.
Nadat je het koolveen overgestoken bent loop je het Mantingerveld op.
Koeien, en vaak ook geiten, grazen daar zo.
Als het al donker is ga ik gewoon lekker makkelijk rechtdoor.
Een recht toe, recht aan weg naar huis.
Maar als het ’s avonds langer licht is ga ik liever rechtsaf richting de ijsbaan.
En dan na het klapperhekje even op het bankje zitten om uit te kijken over het water.
De ene keer loop ik de ene kant langs het water naar de mantingerweg.
De andere keer de andere.
Veel vaker nog pak ik het paadje langs de weilanden en de bosrand.
Daar waar vroeger Sangers woonde.
Dan pak ik of nog een laatste stukje bos mee, of nog een stukje heide.
Op dat stukje heide, tegen schemer en dageraad, zie je er nog weleens een paar reeën of hazen.
Hoe dan ook, je komt uit op de mantingerweg, dat kan niet anders.
Die steek ik over, de klapperhekjes door en tussen de weilanden weer over het bruggetje over de sloot het erf op naar huis.
Vijf kwartier doe ik over dat rondje dorp.
Eigenlijk te kort.
Wat een glans heeft deze plek 💖✨
