De avond ervoor was ik naar het filmhuis geweest om “Just Our Heart” te bekijken. Een film die allerlei verhalen vertelt over rouw.
Verschillende vormen om met rouw om te gaan kwamen voorbij; water ceremonie, ayahuasca ceremonie, vuurceremonie, zingend, dansend.
“Rouw is liefde die nergens naartoe kan” hoorde ik.
Het meest voor de hand liggende is rouwen om een dierbare die uit de tijd is gestapt. Maar ook rouw nemen over het einde van een levensfase zodat er ruimte is om het nieuwe te verwelkomen, rouwen om het verlies van een stukje fysieke gezondheid en rouwen om het lijden van de aarde.
Na afloop aten we een verrassingsmenu bij een Syrisch restaurant.
Het was al laat toen we daar aankwamen en doordoor was ik ook laat thuis.
Tonnetje rond rolde ik m’n bed in, om de volgende ochtend, nog steeds vol van de avond ervoor, om zeven uur de wereld in te stappen om de maaltijd ervan af te lopen.
Gaandeweg besloot ik om er een flink eind van te maken om de omgeving te zien ontwaken.
Vanaf het Mantingerveld liep ik zo langs de landerijen op het Mekelermeer aan en dan via de koekoeksdijk het dorp weer in.
Ganzen vlogen luidkeels boven me uit.
Druk kweterend badderden ze in de watertjes waar ik langs kwam.
En ik zag er een paar waggelend over het land.
Toen ik om me heen keek naar al die ganzen moest ik aan de toenemende ganzenschade denken en dat het ons vrijstaat om de beesten te verjagen. En dat er op ze gejaagd mag worden.
Is de mens niet eigenlijk de grote plaag op de aarde, vroeg ik me kijkend naar de ganzen af.
Maar de avond ervoor had ik in Just Our Heart iemand horen zeggen dat de aarde ook zou huilen als de mens uit zou sterven.
Dat resoneerde in mij; wij zijn ook nodig.
Net als de gans.
Mijns inziens mogen wij mensen ons wel wat minder superieur gedragen.
Ten opzichte van de gans, maar ook alle andere vormen van leven op onze aarde.
Als we dat zouden doen komen we veel niet genomen rouw tegen verwacht ik.
In onszelf, de geschiedenis en de aarde.
Misschien is dat wel waarom we zo jagen, verjagen, vullen en verdoven.
Omdat niet genomen rouw alsnog een uitweg zoekt.
In een tegenovergestelde vorm van liefde; roofbouw.
Zolang wij geen plek maken voor wat in ons (systeem) gevoeld wil worden, blijven we meer van de aarde nemen dan we nodig hebben.
Pas als we durven buigen voor verlies, kan wat ons lief is weer stromen.
Als je je vertrouwen wilt versterken, zul je van binnen zachter moeten worden. Als je vertrouwen rotsvast wil zijn, moet je hart zo zacht zijn als een veertje. Door ziekte, ongeluk, verlies of schrik, op de een of andere manier, worden we allemaal geconfronteerd met voorvallen die ons leren minder egoïstisch en oordelend te worden en meer barmhartig en vrijgevig. Sommigen van ons leren de les en slagen erin milder te worden, terwijl anderen uiteindelijk nog harder worden dan voorheen
Regel 31 uit 40 regels van Liefde
