Sad Songs

Er gebeurt zoveel en tegelijkertijd gebeurt er helemaal niets.

“If someone else is suffering enough, oh to write it down,” zing Elton John in zijn vrolijke ‘sad songs’.

Ik lees nogmaals het berichtje van mijn vriendinnetje die haar man een aantal weken geleden verloren heeft. Het maakt me verdrietig. Zij leefde nooit écht in haar hoofd. Altijd in het nu. Met Mano. Het nu is echter verplaatst naar teren op herinneringen.

“it feels so good to hurt so bad and suffer just enough to sing the blues”

Echt in pijn, zoals zij, nee, dat ervaar ik niet. Het is meer instabiliteit wat ik voel. Onzekerheid. Wellicht verlate Covid-blues?

Het manuscript van m’n boek is af en een zoektocht begonnen.
De helft van mijn werkzaamheden zijn de afgelopen maand afgevloeid.
De lust voor reizen ontbreekt. Het kan ook niet, maar toch, het is wat ik altijd doe.
Er liggen nog geen scenario’s voor mijn verblijfplaats na april 2021.
De dagen worden nóg korter én donkerder.

“When all hope is gone, sad songs say so much,” vervolgt Elton.

Die grijze mistige dag vandaag helpt ook niet echt. Of misschien juist wel. Het is in ieder geval echt zo’n dag die ik de afgelopen negen jaar geen seconde gemist heb. En tegelijkertijd is het een dag die bij mijn stemming past. Die bij het gemis van een goede vriend past. Zo’n dag waar je lekker in weg kunt zakken wanneer je de toekomst overpeinst. Een dag die bij de tijd van het jaar hoort.

Eigenlijk gebeurt er heel veel op een dag als vandaag. Geen zichtbare dingen. Wel belangrijke dingen. Dingen die moeten groeien door het vertrouwen te geven.

Een dag als vandaag raakt onbewuste processen aan. Onbewuste processen die door ze ruimte te geven bewust worden. Weer wennen aan een nieuwe realiteit. Aan een nieuwe fase. Aan de wereld die aan m’n voeten ligt. Aan de vrijheid om het witte canvas van volgend jaar in te kleuren.

So Elton, turn ‘em on, (turn ‘em on), turn ‘em on, (turn ‘em on)
Turn on those sad songs!