Toen ze een jaar of zes was adviseerde de schoolarts dat ze zes weken naar Schiermonnikoog moest om te herstellen in het koloniehuis.
Zes weken discipline, rust, regelmaat, reinheid, zon, zee en strand voor de zogenoemde “bleekneusjes” met minder goede gezondheid uit de arbeiderswijken van de steden.
Met die intentie was het koloniehuis in het leven geroepen op initiatief van de Katholieke Kerk.
Astmatische klachten had ze.
Mijn moeder.
Vorig jaar gingen we voor het eerst samen een dagje naar Schier.
Om een kijkje te nemen in hoe toen er nu uitziet.
Verhalen ophalen ook.
Over het kwartje per week dat ouders hun kinderen mee moesten geven, zodat ze die op zondag in het collectezakje konden doen tijdens de kerkdienst.
Dat kwartje belande lang niet altijd in het zakje volgens mijn moeder.
Veel kinderen kochten er snoepjes mee.
Mijn moeder niet hoor.
Zij deed het geld wél in het zakje.
Voor oma was het afscheid zwaar.
Beide keren.
Want na de eerste keer moest ze nog een keer zes weken.
In de winter!
Opa bracht mijn moeder nogmaals alleen weg.
Maar voor hem was het de tweede keer ook te veel.
Daarna hoefde ze niet meer.
Woensdag waren wij samen voor de tweede keer op Schier.
Net als vorig jaar hadden we een elektrische tandem gehuurd.
We zoeven dan het eiland over.
Hier thee met appeltaart.
Daar uitgebreid lunchen.
Af en toe afstappen voor een wandeling door de duinen of over het strand.
Mijn moeder kwebbelend over vroeger.
Toen ze klein was.
Over haar opa en oma: streng Katholiek.
Over haar oma Niesje: die te armoedig was om zich te kunnen vertonen in de kerk.
Over haar huwelijk met mijn vader.
Over toen ze mijn broer en mij kreeg.
En wat dat met haar deed.
De laatste stop was bij ‘van Schier kaas” om souvenirs te kopen om mee te nemen naar wal.
We raakten aan de praat met de dame die daar werkt.
Geen oorspronkelijke eilander, maar ze woont er al wel 33 jaar.
“Vorig jaar gescheiden,” vertelde ze.
Had ze veel eerder moeten doen.
De rotzak ging al heel lang vreemd.
Ze vertelde dat ook haar vader naar het oude Koloniehuis was gestuurd in zijn jeugd.
Hij had zich er erg eenzaam gevoeld.
Mijn moeder herkent die eenzame gevoelens uit die periode.
We rekenden af, zeiden gedag en stapten weer op de tandem.
Onze bleekneusjes zongebruind en klaar om weer terug naar wal te gaan.
Huiswaarts.
