Ik denk dat ik maar een klein beetje overdrijf als ik schrijf dat ik ruim twee jaar een fulltimebaan aan familieonderzoek heb gehad.
Het doel was om mezelf te doorgronden, door te ontdekken wat er achter me allemaal had plaatsgevonden. Vastbesloten om grote familiegeheimen boven tafel te halen, ontdekte ik dat ik mezelf veel beter leerde kennen door de verhalen over hoe het alledaagse leven werd geleid.
Los van een interessante ontdekking over een biologische voorvader die onbekend is, intrigeerden vooral de verschillende perspectieven mij die samen voor een steeds completer plaatje zorgden.
Familieleden, oude buren en dorpsgenoten heb ik geïnterviewd, uren zijn gestoken in onlineonderzoek doen, maar ook in foto’s digitaliseren, kerkhoven bezoeken en verhalen uitschrijven.
Heel soms pak ik het schijnbaar oneindige spoor weer even op.
Zo stuitte ik laatst op een nicht die ik nog nooit heb ontmoet. Haar ouders evenmin, maar ik ben al lange tijd nieuwsgierig naar hen. Niet eerder was het me gelukt contactgegevens te vinden en op een onverwacht moment lagen ze ineens voor mijn neus.
Hoera, wat een doorbraak!
En een week later zat ik weer eens bij een oom en tante en ontdekte ik dat mijn opa blijkbaar een prima mondharmonicaspeler is geweest. Ze vertelde hoe zij en haar moeder samen een “walsie” maakten als vader de harmonica tevoorschijn haalde.
Dat dit voor haar vijftien jaar jongere broertje, mijn vader, nog onbekend was, maakt deze ontdekking voor mij alleen maar interessanter.
Met ieder puzzelstukje dat op z’n plek valt merk ik een kleine verschuiving in mij.
Mijn hoofd probeert het te begrijpen, want hoe kan zo’n ogenschijnlijk klein gegeven iets in mij in beweging zetten?
En iedere keer kom ik tot de conclusie dat de ervaring van energetisch werk voorbij het hoofd gaat.
Voor mij is dit onderzoek een belangrijk onderdeel geweest van de brug die ik bouwde tussen de plek waar ik stond toen ik niet wist waar ik thuishoorde of waarnaar ik onderweg was, en een gevoelsplek die zich niet in Google Maps laat invoeren.
Tegelijkertijd ontdekte ik dat het nieuwe terrein het bekende was dat ik nog niet kende.
De beweging kwam in die jaren traag in mij op gang en raakte in dat proces de de relaties die mij lange tijd vanzelfsprekend op een plek hielden die ik was ontgroeid. Waar het vele reizen mij losmaakte van verwachtingen en vertrouwde rollen, bracht dit innerlijke werk mij dichter bij wat daaronder verborgen lag en nu geleefd wil worden.
Dat ervaar ik nog steeds weleens als spannend.
Dan wil ik terugrennen naar de plek waar ik, toen nog onbewust, begon te bouwen aan de brug. De plek waar ik geaccepteerd werd om de vertrouwde versie van mezelf die haar voorspelbare plek in nam.
Man o man, dit pad zit vol tegenstrijdigheden.
In zekere zin hoor ik steeds minder bij de wereld waaruit ik kom en steeds meer bij de mensen uit wie ik voortkom.
En in dat nieuwe onbekende bekende terrein schuilt het avontuur dat ik zo lang in verre oorden zocht.
Datzelfde avontuur blijkt nu in het dagelijkse leven te liggen.
In het bouwen van de brug naar een leven dat van binnenuit klopt.
Het pad naar de Waarheid is een werk van het hart, niet van het hoofd. Maak uw hart tot uw voornaamste gids! Niet je verstand. Ontmoet, daag uit en zegevier uiteindelijk over je oneigenlijke ego’s met je hart. Het kennen van je ware ego zal je leiden naar de kennis van God.
Regel 02 uit 40 regels van Liefde
