Het stervensproces

Column

Wanneer ik weinig tijd heb loop ik vaak even een rondje ooievaars.
Van mijn huis naar het ooievaarsnest is het ongeveer 10 minuten lopen en dan nog terug.
Precies goed voor een korte pauze wandeling.

Twee weken geleden lag er een bok onder het nest.
Hij stond niet op toen ik dichterbij kwam, maar bleef me met een kalme blik volgen.
De ooievaars waren thuis en hielden me scherp in de gaten.

De kudde was nergens te bekennen.
“Gek,” dacht ik nog.

De volgende dag liep ik weer een rondje ooievaars.
De bok had zichzelf verplaatst naar een oude den.
Hij had een krachtige energie opgezocht om zijn overgang naar de andere kant veilig te maken.
Zorgeloos bleef hij mijn beweging volgen.
Ik hurkte op een paar meter afstand om onze verbinding te verdiepen.
Hij liet z’n kop hangen.
Ik nam afscheid en liep door.

Toen ik drie dagen later het rondje liep kwam ik hem weer tegen.
Hij lag languit onder een andere den. Een rustige plek om het stervensproces af te ronden.
Van een afstand zag ik zijn buik af en toe langzaam op en neer gaan.
Ik liep naar hem toe en hurkte naast hem neer.
Hij keek me aan.
Ik fluisterde dat het goed was.
Dat’ie los mocht laten.
Hij sloot zijn ogen.
Ik wachtte af.
Zijn buik bleef af en toe opbollen.
Na een paar minuten wenste ik hem een goeie reis naar het noorden en liep verder.

De volgende ochtend lag hij met opengesperde ogen onder de boom.
Zijn buik ging niet meer op en neer.
Weer een dag later was de opruimdienst gearriveerd en vlogen vliegen door zijn oogkassen in en uit.

Tweehonderdmeter verderop kwam een sik in de benen toen ik langsliep.
Mij daarmee waarschuwend dat ik niet dichter bij haar en haar twee lammetjes mocht komen.

De dood en het leven; ze volgen elkaar ritmisch op.
Het oude moet eerst sterven, voordat het nieuwe zijn weg kan vinden.
Dat proces is niet heel anders bij iedere nieuwe versie van mij, van jou, die geboren wil worden.
Loslaten van de oude ik.
Daarmee ruimte creëren voor de versie die het podium wil pakken.

Dankjewel spirit van de bok dat je me eraan herinnerd dat het proces van loslaten tijd nodig heeft.
En dankjewel sik voor de reminder dat nieuw leven op het stervensproces volgt.

Mei 2024
Previous post
Op reis naar mijn moeder
Next post
De wond

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Dit is een verplicht veld
Dit is een verplicht veld
Geef een geldig e-mailadres op.